دانلود فیلم No Other Choice 2025

واقعیتش فیلمنامه این رو بیشتر از کار قبلی دوست داشتم. خدایی کارگردان نابغیه. اگه رشته‌ام سینما بود کل زندگیم رو میذاشتم برای فهمیدن مغز این بشر که چطوری اون قسمت سیاه و کثیف انسانیت رو اینطوری با نبوغ به تصویر میکشه.

البته فیلماش مخاطب خاص داره. گفتم که. زیادی مفهومین. اگه توی این زمینه ها علاقه دارین و سبک این کارگردان براتون قابل درکه سراغش بیاین. مگر نه نگین فلان جایزه ها رو برد، فلان بازیگر رو داره باید ببینمش.

یه نکته جالب هم اینه که اول فیلم بهاری و گرم بود. یه خانواده با یه تصویر کامل و فوق العاده قشنگ که با عشق زیاد از با هم بودنشون لذت میبردن و آخرش تبدیل شد به یه روز بارونی که این افراد همچنان با همن اما توی یه پوسته تقریبا کامل که از درون فاسد شده و دارن تظاهر میکنن خوبن. پول دارن. میتونن به چیزهایی که علاقه دارن برگردن اما از درون میدونن که همه اینا به چه قیمتی تموم شد و اونا برای زنده موندن توی این زندگی کاملشون، هیچ چاره‌ دیگه‌ای ندارن

بنظرم انتخاب صنعت کاغذسازی برای شغلش و در عین حال علاقه‌ شخصیت اصلی مرد به پرورش درختا چیز جالبیه.

این نقد رو هم اینجاش رو دوست داشتم نکته جالبیه👍

تبعات اخراج ناگهانی مان-سو، کارگر باسابقه کارخانه کاغذ با بازی لی بیونگ-هیون، بستری می‌سازد برای کمدی سیاهی که از هر کمدی دیگری تاریک‌تر است. او به جای آنکه در بازار کار بی‌رحم با رقبایش رقابت کند، تصمیم می‌گیرد یک‌به‌یک حذفشان کند.

این تصمیم در ظاهر اغراق مضحکی از اضطراب اقتصادی به نظر می‌رسد، اما در جهان دقیق و حساب‌شده‌ای که پارک خلق کرده، گذار از تولید به قتل به‌طرزی هولناک طبیعی جلوه می‌کند. این همسو با درکی است که در فرهنگ کره، از دست دادن شغل نه استعاره‌ای، که تجربه‌ای جسمانی و خونین تعبیر می‌شود. مان-سو به صراحت می‌گوید: «شما آمریکایی‌ها می‌گویید اخراج‌شدن یعنی تبر خوردن. ما در کره می‌گوییم سر از بدن جدا شدن.» در اینجا «تبر» تنها استعاره‌ای برای فشار کاری نیست، بلکه نشانه‌ای از قطع حیات اجتماعی و انسانی است.

یکی از نمادهای اولش مارماهی برای اخراجه‌. مارماهی میدونین که یه جورایی نشان و نماد مردانگی توی کره‌ست. آمریکایی ها با فرستادن اینا طعنه تو مردانگیت رو از دست دادی رو انکار به اخراجی ها میزدن که بارها بهش توی فیلم هم اشاره میشه.

یکی از حسرت های من موقع دیدن کارای این کارگردان نفهمیدن کامل اون نمادهای قشنگیه که توی فیلمش کار میذاره. میدونم هر حرکت، زاویه، تدوین و سبک فیلمبرداری جدای دیالوگ ها معنی خاصی دارن و اون سکانس مثلا کمدی فیلم چقدر معنی عمیقی پشتش هست. مثلا سکانس خودکشی توی ندیمه یا مرگ آخر فیلم قبلیش. کلا مشخصه حرف برای گفتن زیاده و واقعا حیف که ده درصد یا بیست درصدش رو شاید متوجه بشم و اونقدر توی این زمینه حرفه‌ای نیستم.

ولی کلا سبک های این کارگردان برای مخاطب عادی نیست. برای ذهن های سینمایی حرفه‌ای بازه. یعنی خارج از چیزایی که توی فیلم‌های دیگه روشن و واضح بیان میشه، کاملا هدفش کشف کردنی و پنهانه. واقعا بنظرم نابغه‌ست.

خب این فیلم رو تا بیشتر از نصفش دیدم و میتونم بگم… خاصه مثل همکارهای دیگه کارگردان. البته دلم لک زده برای پلات توییست های کاراش. دوتای اخیر بیشتر مفهومی و طعنه به انسانیت بودن مخصوصا این. امیدوارم کار بعدیش از اون چیزهای پشم ریزان اولدبوی و ندیمه باشه.