دانلود سریال Love Me 2025

بعضی جاهاش حوصله سر بره

آخر قسمت ۳ چه اتکی خورد بدبختت

لینک های آپلود بوی اکسپایر شده😭

نمیدونم چرا افتادم رو دور این ژانر رو دیدن اما با توج به شرایط الان جزو اولویت هایی برای دیدن پیشنهاد نمیکنم ؛ سریال خوب و با کیفیت و واقع گرایانه ای هست اما محیط و فضا برای شرایط این روزامون ممکنه منزوی ترمون کنه و غممون رو دوچندان کنه.

تو یه حال و هوای خوب ببینیدش زاویه دید قشنگی به سه موقعیت عشقی داره و یه گروه کمتر پرداخته شده در جامعه بهشون رو مورد هدف توصیف قرار داده.

دوستان کسی اسم موزیک و خواننده‌ی موزیک نوستالژیکی که قسمت ۴ و ۷‌ پخش شد رو میدونه؟ همون که پدره هم خوندش

موزیک ثابت سریال reply1988 هم بود😭

چند سال آخر عمر مادرم خیلی سخت گذشت… بیمار و کم طاقت شده بود، به همه چیز و همه کس بدبین شده بود. نمی‌داشت ازدواج کنم، خواهر بردار هام از خونه فراری شده بودن و سال تا سال به ما سر نمیزدن. مادرم عصبی بود و مدام من رو از خونه بیرون میکرد… میرفتم چند ساعتی بیرون میموندم گریه میکردم با خدا حرف میزدم و دوباره برمیگشتم خونه. جلوی همسایه ها همیشه به خاطر جیغ و داد هاش خجالت زده بودم. خود مادرم هم از رفتارهاش با من پشیمون میشد ولی باز فرداش روز از نو روزی از نو.
توی اون سالها تنها چیزی که به من نیرو میداد تا ادامه بدم این بود که میدونستم این روزها دائمی نیست و قطعا خدا یه جایی و یه روزی این صبوری من رو جبران می‌کنه… اینایی که گفتم مقدمه بود برای روزهای بعد از فوت مادرم….
مادرم بعد از حدود ده سال بیماری فوت کرد، بچه ها و خاله ها و دایی ها دور مون جمع شدن. یک هفته دورهمی، کمی گریه میکردن، کمی میخندیدن، از خاطره ها میگفتن، ناهار و شام و صبحانه با هم تدارک میدیدن و… و من همش فکر میکردم کاش این دورهمی وقتی که مادرم زنده بود انجام می‌شد. قطعا مادرم از دیدنشون و خنده ها و گریه ها و تلاش هاشون خوشحال می‌شد و من کمتر بار تمام تنهایی های مادرم رو به دوش میکشیدم.
من بعد از فوت مادرم برعکس سایر خواهر و برادرهام که ترکمون کرده بودن، کمتر گریه کردم و البته بیشتر دلتنگ مادر…
بعد از فوت مادر با وجودی که خونه رو فروختیم و بین ورثه تقسیم کردیم، بیشتر دورهم جمع شدیم و من روزهای جدیدی رو تجربه کردم . روزهای پر از شادی درونی چون اطمینان داشتم که در دوره زندگی مادرم هرچه در توان داشتم براش گذاشته بودم، قطعا روزهای پر از اشکال هم داشتم اما من واقعا تمام صدم رو برای مادر گذاشته بودم.

این سریال انگار با کمی تغییر از روی زندگی من ساخته شده بود. من با تمام وجود این سریال رو درک کردم…. با حال و هوای تک تک شخصیت ها زندگی کردم و درکشون میکنم.
هیچ وقت به خواهر ها و برادرهام و سایرین و البته مادرم نگفتم چرا فقط من؟ چون میدونستم هرکس ظرفیت و توان مشخصی داره و هیچ دو نفری در این دنیا مثل هم نیستن.

ولی من بعد از رفتن مادرم بیشتر خندیدم، بیشتر زندگی کردم و بیشتر دلتنگ بودم، اما به سرعت از حال و هوای عزاداری بیرون اومدم. اینکه دیگران من رو چطور قضاوت کردن ذره ای برام مهم نبود، چون من فقط با خدا و برای خدا زندگی کرده بودم.

تمام این خاطرات برای عزیزانی بود که شخصیت های این سریال رو به اشتباه سرزنش کردن و قضاوت کردن…

هیچکس نمیتونه راه رفتن کسی رو قضاوت کنه مگر اینکه با کفش‌های اون راه رفته باشه.

عالی بود…. واقعا

من معمولا عاشق اینجور سریالا با وایب ملودرام، روانشناختی و روزمره‌ام…اما با این یکی هیج‌جوره نتونستم ارتباط بگیرم، شاید چون حال و هوای الانمون تلخه، یا هرچی… ولی اصلا دوستش نداشتم
هیچکدوم از کاراکترارو درک نمی‌کنم و برام عجیبن. پس دراپ :(((

من سریالو تا قسمت ۸ دیدم تا الان
قسمت های اولش واقعا لذت بردم خصوصا از زوج اول (سو جون کیونگ و آقای همساده) اما رفته رفته تا اومدم قشنگی ببینم همه ش چالش رابطه بود..درک میکنم که نباید فقط لحظات عاشقانه باشه و داستان باید حتما اوج و فرود داشته باشه اما این دیگه بنظرم زیادی بود
سرعت داستان زیاد بود با توجه به سریال های دیگه توی همین ژانر که اولش از این هم خوشم اومد اما بعد احساس کردم نویسنده خیلی به شخصیت ها و روابط نپرداخته…مثلا

توی ژانر خودش میشه گفت سریال خوبی بود
اولش فکر میکردم سراسر غمه بعد رفته رفته ازش خوشم اومد مخصوصا که دست و پنجه نرم کردن با خیلی چیزهای زندگی رو به خوبی نشون داد و انواع روابط رو در شکل های مختلفشون به قشنگی توی سریال دراووردن و در کل آدم رو به فکر میبرد و خیلی جاها آدم همزاد پنداری میکرد☕
بنظرم سریال بسیار آموزنده ای هست که توی زندگی به درد آدم میخوره🌾

خیلی سریال قشنگیه ،یه جورایی تو سبک سریال غم های ما هست . دقیقا زندگی واقعی آدما رو نشون میده ، یه جاهاییش خیلی دردناکه چون واقعیات زندگی رو محکم میزنه تو صورت آدم ، هم باهاش میخندین و هم اشکتون رو در میاره .ممکنه خیلی جاهاش حس خوب نده بهتون ولی درکل خیلی سریال خوبیه و حتما ببینیدش.

خیلی دوست دارم ببینمش🫠

از معدود درام هایی که برام کند نیست و زیاد نمیزنم جلو. دوسش دارم. چون هیچ کاراکتری توش بی نقص نیست و مثل دنیای واقعیه

ژانرش به نظرم برشی از زندگی هست و توی این ژانر خوبه ببینید
خوب بود من توی دوران جنگ توی یک و نیم روز دیدمش ولی روی دور ۲ و گاهی سه و چهار
ریتم کنده
ولی خب داستان دلیل ادامه دادن بهت میده
چیزی که دوست نداشتم توش این بود که هیچ کدوم از شخصیت ها هیچ رشدی نکردن همون که بودن موندن
فقط دنیل احساساتش رو کنترل کرد و بالغ تر شد
وگرنه بقیه همون چیزی که طی دو سال بودن موندن.‌‌‌…
شاید زندگی واقعی همینه نمیدونم‌…
شاید چون کارکتر ها توی سن های جوونی نبودن دیگه نویسنده از عمد تغییر رو درشون نذاشت
مثلا من دوست داشتم از جون کیونگ رفتار های به روز شده ببینم مثلا دیگه سر هر چیزی قهر نکنه بره و اینا‌‌‌…..
در کل خیلی واقعی بود
اگر این ژانر رو دوست دارید ببنید اگر هیجان میخواید نبینید

من برادرمو هشت ماهه از دست دادم، اون قسمتی ک مراسم ختم مادرشه و همه دارن بعد مراسم میگن و میخندن رو خیلی درک کردم، اون حس تنهایی، دلتنگی برای عزیز از دست رفته ات و خیلی از حس های بد دیگ باعث میشن اون لحظه نفهمی که شاید فقط برای توعه ک زندگی جریان نداره ولی برای بقیه زندگی هنوز جریان داره، باعث میشه اون خنده ها روی اعصابت بره کم کم و هیچ درکی از شرایط نداشته باشی… اون روزا خیلی سخت بود برام، میدیدم ک همه کسایی ک دورمن به راحتی غذا میخورن زندگی میکنن و میخندن، و انگار اصلا حال منو درک نمیکنن و خیلی تنهام ( دقیقا حالت تنهایی هایی که تو سریال سعی داشتن نشون بدن به تماشاچی ها)، الان ک چند ماهه گذشته فهمیدم زندگی کلا همینه ، همه یه روز میان و یه روز میرن و باید زندگی کرد، اما حداقل کاش یاد بگیریم، ک مراسم ختم مراسمه عروسی نیست، حداقل میتونیم برای احترام به خانواده داغدار دو سه ساعت هم ک شده خنده و مسائل زندگی خودمون فراموش کنیم، تا شاید اون احساس تنهایی و بدبختی بازمانده ها کمتر حس بشه
.
.
در کل یه سریال خیلی قشنگ و واقع گرایانه بود، دیگ از کامنت ها معلومه، کاش از این نوع سریال ها بازم ساخته بشه، با اینکه روند سریال خیلی ملو و آروم پیش میره ولی چون آبکی نیست و همه اتفاقات برامون قابل درک و ملموسه اصن حوصلتون سر نمیره و با اشک هاشون اشک میریزید و با خنده هاشون میخندین:)

من این سریال رو تازه تموم کردم و واقعا دوستش داشتم به خصوص قسمت های آخر… حتی بیشتر از سریال غم های ما که تو این سبک بود… تعداد کارکترهای کمتر و داستان جمع و جورش همراه با شخصیت پردازی های فکر شده به خوبی تونست فراز و نشیب های زندگی افراد مختلف رو به تصویر بکشه… انتخاب بازیگرها برای هر کارکتری خیلی خوب بود و روشون نشسته بود و چقدر هیون جین در هر سریالی فوق العادس

سریال زیبایی که معنای واقعی زندگی ، عشق ، خانواده و پذیرش رو نشون داد ، اصلا آبکی نبود و مخصوصا بازی سئو هیون جین رو واقعا دوست دارم تو این سریال 💕👌🏻

چرا توضیح داده نشد که پسره مرده چرا

اول سریال دوز روزانه افتاب و دوم این سریال حس خیلی خاصی بهم دادن که تو این ده سال کی دراما دیدن تا حالا نگرفته بودم . من عاشق اینجور سریالم ، حیف که کم ازش ساختن. جالبه که چانگ ریول یا همین دوست پسر دختره تو جفت سریالا بازی کرده ، کلا بازیش یطور خاص ب دل میشینه. اگر کسی این وایب سریال میشناسه لطفا بهم معرفی کنه (مثل این دوتا سریال وایب زندگی واقعی با اتفاقات رندوم).

سریال خوبی بود و خیلی دوسش داشتم
زندگی واقعی همینه تازه میتونه بدتر هم باشه🫠

این سریال کمبود گفتگو داشت، البته شاید میخواستن واقعیتهارو نشون بدن. حتی اتفاقات بزرگ و عمیق در سکوت پیش میرفت. اون داستهایی که پیش میومدن هم رها میموند. چند قسمت آخر واقعا حال به هم زن بود برای من. دو هیون ماست ترین شخصیتی بود که تو سریالها دیدم. سو جئون هم یه دختر بیش از حد درونگرا بود بنظرم و کلا درگیری های ذهنی شدیدی داشت. باقی شخصیتها از نظر من نرمال تر بودن.
در کل بد سریالی نبود. وایب روانشناسی داشت اما سکوتهای طولانیشون و الکی به هم خیره شدنشون و توضیح ندادن مسایلشون به هم دیگه واقعا خسته کننده بود.
نبینید چیزی از دست ندادید 🙄

فک نمیکردم از این سریال خوشم بیاد ولی خیلی قشنگ زندگی واقعی رو به تصویر کشید برام.میتونه یه تلنگر برای هممون باشه که قدر زندگی و بودن با عزیزانمونو (به خصوص خانوادمونو) بدونیم و هر چقدرم که از هم ناراحت شدیم بازم یه راهی برای برگشتنمون بزاریم چون وصله همیم

اتفاقات این سریال خیلی به دنیای واقعی نزدیک بود و در کل پسندیدم سریال رو

ولی من رفتم تو فکر

من دوسش داشتم به سریال که دید عمیقی به زندگی داشت .اصلا آبکی نبود و به نظرم یکی از خوش ساخت ترین سریال ها بود.اگه دنبال سریال رویایی و پر از خوشی هستید نببنید ولی اگه دنبال یه سریال زیبا که پستی و بلندی های زندگی رو نشون میدید هستید حتما بیینید.

بدترین موقع رو برا خواستگاری انتخاب کرد دوهیون شی :))
کلا به نظرم رابطه خیلی تاکسیکی دارن و بیشتر از سمت جون کیونگ حس میشه هربار چیزی ناراحت یا عصبیش میکنه جای حرف زدن می‌ره پیاده روی همیشه هم حق به جانبه این قسمت هم می‌تونست به دو هیون بگه چرا بهم دروغ گفتی و جوابش رو بشنوه چون جفتشون بزرگسالن و تو یه خونه زندگی میکنن این قهرای بی‌دلیل کار تینیجراست واقعا. بزرگ شو دخترم. خسته‌مان کردی😪