دانلود سریال چینی The Untamed 2019

دارم ریواچش میکنم و البته دو قسمتم مونده تمومش کنم. به هر حال یه کاراکتری داره به اسم لونی. البته لقبشه. اول بگم که سریال در مورد یه بازیگر بیسباله که بعد کشتن متجاوزی که به خواهرش حمله کرده بود، به یه سال زندان میافته. یکی از هم سلولی‌هاش هم یه پسر معتاد به اسم لونیه.

بماند چقدر با این قانون مزخرف کره که جای درمان این افراد معتاد رو میندازه توی زندون مخالفم. به هر حال لونی معتاده و میگه که عشقم من رو لو داد. اسم اصلیش هان یانگه. یه نابغه داروسازی خونده بچه مایه دار بوده که برخلاف چیزی که ملت فکر میکنن همچین هم زندگی بچه مایه دارطوری نداشته. همیشه تنها بوده و تنها کسی که توی زندگیش براش مونده و هست سوجونه. درسته سوجون پسره😔

الان هم افتاده زندان و هر سری سوجون میاد دیدنش نمیخواد ببیندتش تا از شدت دلتنگی وا میده. بمیرم هر سری سوجون میاد چشماش قرمزه و خسته، مشخصه یه عالمه قبلش گریه کرده. هر از گاهی فلش بک به گذشته‌شون هست. اینکه چطور این بچه ها با همدیگه دوست میشن و به همدیگه حس پیدا میکنن و از ترسشون چیزی نمیگن تا سوجون میره آمریکا. هان یانگ یه ایمیل من بیشتر از یه دوست دوست دارم میفرسته اما زود پاکش میکنه غافل از اینکه سوجون دیده. چند سالی با همدیگه تلفنی و پیامکی حرف میزنن تا سوجون از آمریکا برمیگرده و توی جشن دورهمی مدرسه‌شون خودش به هان یانگ اعتراف میکنه. اون کیس با سانسور خاصشون عالی بود😔🤌

اینا که شروع به قرارگذاشتن میکنن هان یانگ میره ژاپن برای ادامه تحصیل و از دلتنگی کار میاره به مواد. بعد که برمیگرده کره سوجون هم متوجه شده و دنبالش میکنه. اخرش هم تاب نمیاره و لوش میده. یعنی یه بار سوجون اومده بود ملاقاتی هان یانگ، یه لبخندی زد هان یانگ گفت چرا میخندی؟ انگار فقط به منه که داره سخت میگذره و سوجون با یه چشمایی نگاش کرد که قشنگ میگفت من از تو توی عذاب بیشتریم.

این وسط رومخم رفتار کاراکتریه که هه این بازی کرده. خیلی با هان یانگ بد حرف میزنه. از وقتی فهمیده گیه یه جوری نگاش میکنه انگار لجنه و بهش نزدیک بشه میگه بهم نزدیک نشو انگار نحسی چیزیه. بماند این بچه داره بخاطر سوجون تمام تلاشش رو میکنه ترک کنه و بدنش درد میکنه دراز میکشه و خیلی وقتا میاد روی پای بقیه سرشو میذاره. خدایی همه هم سلولی هاش هم براش بیشتر از دوست و رفیق نیستن. بعد این میخواست سرشو بذاره روی پای این یه ذره بخوابه برگشت بهش گفت از این بدم میاد که به بهانه ترک اعتیاد میای بقیه رو دستمالی میکنی… بچه یجوری دلش شکست رفت یه جای دیگه بگیره بخوابه. قشنگ انگار میخواست گریه کنه…

برای اولین بار میخواستم یه کاراکتر هه این رو خفه کنم…

خیلی دلم برای گاراکترای بازی ۱ تنگ شده😩 ماکاتو کاراکترش یه جور نابغه ساده همیشه به فکر دوستاش بود با اون قد جوجولوش. بماند چقدر هم اون ۱۵ نفری که توی اون محیط گیر کرده بودن کاراکتر عمیقی داشتن و چقدر دوستی بینشون قشنگ و مرگ تک به تکشون سخت بود. یعنی هر قتل اینطوری بود که قشنگ گریه‌ام میگرفت. مخصوصا ساکورا. هنوزم یادم میاد گریه‌ام میگیره.

دختر بیچاره قویترین آدم دنیاست. توی هنرهای رزمی همیشه اوله. بعد هیبت گنده‌ای هم داره بهش میگن غول. اون موموکاتو بود خرسه، اون همیشه غول صدا میزد مسخره‌اش میکرد. ساکورا نفوذی همین خرسه بود تا انگیزه قتل بین بچه ها ایجاد کنه و خودش هم یکی رو بکشه اما واقعا دوست بچه ها بود. مجبور بود به خرسه کمک کنه چون یکی رو گروگان گرفته بود. اخرش هم توی یه اتاق جسدش رو پیدا کردن و اخرش بعد کل تحقیق فهمیدن خودکشی کرده. من خودمم اولش فکر میکردم قتله بعد سوخت جیگرم…

این میخواست خودکشی کنه و قبلش یه دور بقیه رو ببینه. اما اونا فکر میکردن میخواد بلایی سرشون بیاره هر کدوم با یه چیزی کوبیده بودن توی سرش. بعدشم این اخر کار زهر خورده بود… یعنی اینقدر سر نامه خودکشیش زار زدم…

حالا بازی دوم اومدن اینا رو توی یه جزیره باز گذاشتن. میخورن میگردن زارت هم آدم میکشن. اصلا در مقایسه با بازی اولم این پونزده نفر دوم توی بهشتن. پونزده نفر اول توی یه مدرسه با در و پیکر بسته که معلوم نیست صبحه شبه زندگی میکردن. بعد این پونزده تا توی جزیره گنده که قشنگ برو اصلا لب دریا. شهربازی هم دارن اونجا. سینما، کتابخونه خیلی بزرگ، عمارت، ویلا، استخر همه چی. هاجیمه (کاراکتری که بازی میکنیم) به شدت مشکوکه به همه چیز. یادش هم نمیاد سر چی به این مدرسه قبول شده. کلا همش مشکوکه. کاراکترا کلا هیچ کدوم به اون یکی اعتماد ندارن. هیچ کدوم اون دوستی بازی اول رو نمیدونن چیه. خیلی راحت از مرک بقیه میگذرن و انگار برای بقا فقط باهمن. نمیدونم از قصد اینکارو کردن یا نه. اما همه خودخواهن. پرونده ها جذابنا اما مثل قبل هیچمی برام مهم نیست. اصلا همشون بمیرن… هر سری که توی بازی اول یکی دونفر کم میشدن، قلبم میگرفت اینجا به کتفمم نیست…

یه چیزی هم عجیبه، اینکه حس میکنم این پونزده نفر دوم رو همین بازمانده های بازی اول توی این جزیره گیرانداختن. اولش اینطوریه یه خرگوش رباتی به اسم مونومی اینا رو اورده توی این جزیره میگه یه چهل پنجاه روز اینجایین و توی این مدت سعی کنین دوست همدیگه بشین. بعدش مومونوکا میاد جزیره رو به دست میگیره و مونومی رو هم تغییر میده تا خواهر کوچیکش بشه و بازی کشتار رو راه میندازه. مونومی سعی میکنه جلوی مومونوکا رو بگیره اما قدرتش رو از دست داده و بچه ها هم باورش نمیکنن.عجیبش اینجاست هر از گاهی چیزای عجیبی اتفاق میافته که برای دنیای این بازی قفله. مثلا یکی لز بچه ها صدمه دید مومونوکا باید درمانش میکرد برد ربات آوردش. پشم های همه هم ریخته بود… سر همین فکر میکنم این بچه ها ممکنه توی یه دنیای واقعیت مجازی باشن خودشون خبرندارن. چون مومونوکا صاحب اصلیش مرده و کسی نیست کنترلش کنه مگر نه اینکه ویروسی چیزی باشه… نمیدونم همش جلسه باید امروز تمومش کنم…

ولی زارم اومد، اینا یه جایی گیرافتادن، مجسمه ساکورا وسط اون مکانه و هاجیمه میگه چرا این غوله لباس مدرسه پوشیده… به ساکورای عزیزم این رو نگو😭😭😭

من سم هستم بفرمایید… اسم کتابه‌. احتمالا تعریفش رو شنیده باشین. کتاب در مورد دختریه که دوست پسرش مرده اما متوجه میشه وقتی به تلفنش زنگ میزنه اون از اونور دنیا بهش جواب میده.

آقا من یکی دو صفحه خوندم عین سگ زار زدم. نویسنده‌اش مرده و خیلی کم پیش میاد یه نویسنده آقا اینقدر خوب و بااحساس بنویسه. نه اینکه احساسی ننویسند آقایونا، ولی خب این داستان رو دختره داره تعریف میکنه و خیلی خیلی احساس توی تک به تک جمله های کتابه. فکر کنم این تنها کتاب استریت نویسنده‌ست.

دوتا رمان بعدیش بی الن. حالا اسما، وقتی هارو اینجا بود، اولیور رو پیدا کردی🙄 میفهمم چرا طرفداراش همیشه میگن اخرش باید پول تراپیمون رو بدی🚶‍♀️🚶‍♀️🚶‍♀️