دانلود سریال We Are All Trying Here 2026

این روزا تو اوج شادی تو اوج غم در میانه یه پارادوکس فکر میکنم هنوزم به این که
بله همه چی به وقتش رخ خواهد داد چه خوب و چه بد هر چیزی در زمان خودش رخ میده :)))

من عاشق این سریالم اصلا هی میام اینجا و دلم براش تنگ میشه کاش میشد از حافظم پاک میشد دوباره میدیدم 😭

منو متاسفانه نگرف دراپ کردم

این سریال تموم کردم
فکر میکنم دونگ مان شخصیت رومخیه ولی درواقع من عادت کردم به شخصیتای اصلی مرد
خشک و سرد و که تو همه چیز بی نقصه و فقط تو بچگی یه تروما داره و روی خوبشم فقط به دختره نشون میده
درواقع دومانگ یه شخصیت واقعیه که میتونی تو اطرافت کلی ازش ببینی

با اجازه ادمین گرامی.

بچه ها یادتونه گفتم برای مامانم لطف کنید دعا کنید مانانم چندتا بیماری محتلف داره یکیش شکر خدا خیلی بهتر شده
میگن زکات علم یاد دادنشه میخام اسم دارو و مشکل مامانم بهتون بگم ک اگ خدایی نکرده از بستگان شماهم همچین مشکلی دارن شماهم استفاده کنید
من ی خاله دارم دکتر داروساز بعد چند هفته پیش زنگ زد بهم گفت ی دارو جدید توی ایران اومده اینو بگیر مامان بخوره

ساعت ۳ شبه تازه فهمیدم تونل هارو هم زدن، همه خوابن و من به هیچکس نمیتونم بگم از اینکه اینجا گیر بیوفتم وحشت زده ام
توی سرم پر از فکره و بدنم از ترس میلرزن ولی باید به همه بگم خودم میخوام اینجا بمونم و نمیترسم‌ تا نگران نشن
امروز صدبار با خودم تکرار کردم نمیخوام برگردم خونه، میخوام انگار که چیزی نشده ادامه بدم ولی ترس اینکه نتونم برگردم داره منو میکشه
هیچکس رو اینجا ندارم و حتی نمیدونم چطور میتونم مسیر کوهستانی
رو دور بزنم حس میکنم دیگه راهی به خونه ندارم
فردا بهتر میشه؟فکر نکنم فقط میدونم ساعت ۳ شب درحالیکه تنهام دارم از ترس میلرزم و هیچ جایی به جز اینجا رو برای حرف زدن ندارم
این زندگی نبود که من میخواستم

من به خاطر شرایط و اضطرابی که داشتم برا تحویل پایان نامه و پیدا کردن کاری که بالاخره به یه وضعیت استیبل برسونتم، همش دنبال یه فیلم یا سریالی بودم که روحمو تغذیه و ارضا کنه تا بتونم برم سراغشون، اینقدر حس سنگینی داشتن که میخواستم ازشون فرار کنم چون روح و جسمم دیگه توانشو نداشت.
تو این مدت خیلی فیلم و سریال دیدم ولی همشون وایب پوچی میدادن و اون حس و حالی که میخواستمو ازشون نمیگرفتم.
بالاخره به این سریال که روح و احساساتم رو تونست لمس کنه، رسیدم.
این سریال عاالی بود.👌🏼
من خیلی به ندرت پیش میاد یه فیلم رو ریواچ کنم چه برسه به سریال.
ولی مطمئنم این سریالو بارها خواهم دید و هر بار از حس خوشایندی که بهم میده لذت میبرم.🤍🩷🩵

موشک ها می بارد، جنوبم را آتش گرفته می بینم،
یکی رفت،
یکی زخمی شده،
یکی عزیزش را از دست داده،
یکی سرمایه اش،
یکی می گوید بزن،
یکی می گوید نزن،
من؟
آرزوی زیادی ست نازنین؟
کاش می شد جانم را بدهم تا قطره ای خون از کسی نریزد،
ولی گمان نمی کنم فایده ای داشته باشد، درست است؟
هه،
من به تقسیمات مرزی باور ندارم،
همه ی ما ورای تمام مرزها و باورها هم وطن هستیم،
ايران،
نامش هم چون خودش غریب شده،
گرمای جنوب این روزها من را کلافه نمی کند،
موشکی که حتی اگر بر سرم بزند و من نگران همشهری بغل مان هستم،
من شجاعم؟ فداکار؟
نه نه فقط دلم گرفته،
دلم می گیرد وقتی مادر داغدار سربازی را می‌بینم که هیچ گناهی نداشت و امروز به عزا نشسته،
من جنگ را می فهمم،
می دانم، ولی با غصه و درد مردمم چه کنم؟
ذره ذره وجودم را می خورد،
مهربان، اگر روزی رفتم و نبودم،
برایم دعا کن،
کوتاهی ها و اشتباهاتم را مگیر و
آرامش را برایم بخواه.

هر کجا باشم، بی منت و مرزبندی خالصانه تو را عزیز می دانم.
مهربان،
تو هرجای ایران باشی،
من تو را چون خانواده خودم جنوبی می دانم و هم درد.

ما را از دعای خیرتان فراموش نکنید
ارادتمند
برادر کوچک شما

رهام…..

شاهکار

من دیروز ی چندتا کتاب خریدم
ی کتاب داروشناسی
ی کتاب زبان
ی کتاب هم در مورد ۲۵۰بازی های بچگانه
تصمیم گرفتم روزی نیم ساعت از آینا بخونم

نیم ساعت دارو شناسی بخونم
نیم ساعت زبان
نیم ساعت نقاشی بکشم
۱ ساعت کتاب از طاقچه بخونم
روزی ۴ ص قرآن بخونم گرچع اینو هرروز میخونم جز برنامه ثابمه والان جز ۲۱ قرآن کریم هستم
۱ ساعت کتاب کاغذی بخونم

کلا روزی ۲ ساعت ونیم الی ۳ ساعت ب مطالعه و کارهای هنری بپزدازم‌.

بعد کم کم میبینی آخر سال چ قدر کتاب خوندی عشق کردی مطلب جدید یاد گرفتی شماهم اگ دوس داشتین بنظرم از اینکارو کنید🥹🤏

بیاین شماهم برنامه اتون بگید انرژی بگیریم ماهم انجام بدیم😂🍥

من تقریبا با هیچ سریال و صحنه‌ی غمگینی گریه نکردم اما اوایل این سریال اشکم در اومد🥲
خیلی مواقع خودم رو توی دونگ مان می‌دیدم…
توی قسمت اول سریال دوز روزانه آفتاب یه دکتری داشت صحبت می‌کرد گفت (اضطراب مادر همه‌ی بیماری‌هاست) …
این اضطراب واقعا داره منو می‌کشه …. فرقی که با دونگ مان دارم اینه که اصلا نمی‌تونم پر حرفی کنم مخصوصا با آدمایی که غریبه‌ن یا حتی آشنای کمتر صمیمی هستن … واسه همین بیشتر می‌‌ریزم تو خودم و خودخوری می‌کنم 😫
ترکیب اضطراب ، نشخوار فکری ، کمال گرایی واقعا آدم رو می‌کشه🙃 حالا کنارش درونگرایی هم باشی که دوست داری اجتماعی باشی که هیچی …
واسه همین با دیدن دونگ مان ترسیدم که نکنه منم تا ۴۰ سالگی نتونم کاری انجام بدم و مثل اون بشم …
یه جاهایی به دونگ مان حسودی هم کردم … دوستاش با اینکه رو مخشون بود و هی تصمیم گرفتن باهاش قطع ارتباط کنن ولی بازم موندن … حتی شبی که حالش بد شد بردنش بیمارستان و یه جورایی نگرانش بودن
اما من خیلی وقتا الکی از جمع دوستام طرد شدم … هر وقت تصمیم گرفتم وارد جمع جدید بشم و با اونا خوب باشم یه اتفاقی افتاد … آخرین سری که سر یه تهمت مجبور شدم گروه رو ترک کنم حتی نتونستم از خودم دفاع کنم … با اینکه همشون حق رو به من دادن و همدردی کردن باهام ولی آخرش اونی که تهمت زد موند و من طرد شدم … واسه همین حسودی کردم به دونگ مان … کاش منم می‌تونستم بدی‌هاشونو به روشون بیارم و ناراحتشون کنم …. وقتی اونا قلب منو شکستن من چرا نتونم این کارو کنم؟
به نظرم دیدن اون آه و قبول کردن هه جین سونبه که فیلم دونگ مانو بسازه ، یه شانس بزرگ واسش بود که زندگیشو تغییر بده …
یعنی از این شانس‌های بزرگ ، سمت منم می‌یاد؟
واقعا از تلاش خسته شدم … در واقع از تلاش کردن و به نتیجه نرسیدن …. یه روزی شانس به منم رو می‌کنه؟

از سریال‌هایی که همه‌ چیزش فکر شده و متناسبه خیلی خوشم می‌یاد …. تک تک شخصیت‌ها و دیالوگ‌ها ، طراحی صحنه، گریم و لباس‌ها …
نمی‌دونم چرا انتظار داشتم مثل باقی سریالا آخرش دونگ مان خوشتیپ و مرتب بشه ولی همون شلخته‌ای که بود باقی موند😭😂 حتی موقع سخنرانی بازم اون بارونی عتیقه‌شو پوشیده بود😆 نمی‌دونم توهم من بود یا واقعا طوری صحنه سازی کرده بودن که دونگ مان وقتی اون آه رو می‌دید صورتش روشن‌تر می‌شد انگار که می‌درخشید 😶
تا آخرش استرس اینو داشتم که

دلم برای این سریال و کامنت‌های این صفحه تنگ شده.💔🥺

بچه ها من فکر کنم جدی جدی زندگیم به قبل و بعد دیدن این سریال تقسیم شد:)

بنظرم قشنگ ترین لطفی که هر آدمی میتونه به خودش هدیه بده؛ تماشای این سریاله. 🪽✨

فکر کنم سریالی بود که بیشترین اسکرین شات ها رو ازش گرفتم🧚🏻‍♀️
تک به تک دیالوگ ها رو آدم عمیقا حس میکنه و اینه که باعث میشه این سریال
فقط یه سریال نباشه و یه جورایی یه جای عمیقی از قلبت جا بگیره به عنوان یه چیز ارزشمند💘

این سریال یه جای خاصی از قلبم نشست🩵
نویسنده این سریال رو واقعا تحسین میکنم؛ خیلی عمیق به تمامی شخصیت ها پرداخت.💘
خیلی عمیق انواع احساسات و شخصیت ها رو بیان کرده و بازیگرهایی که واقعا به بهترین شکل ممکن اون رو به تصویر کشیدن🧚🏻‍♀️

دوستانم اینجا قصد دارم کتاب خاصی در زمینۀ خودیاری بهتون معرفی کنم.

کتاب «انسان در جستجوی معنا»

اثر «ویکتور فرانکل»
روان‌پزشک، عصب‌شناس و پدیدآورندهٔ لوگوتراپی یا معنادرمانی.

این کتاب، «خودزندگینامه» یا «اتوبیوگرافی» ای شامل خاطرات ویکتور فرانکل از وضعیت خود و سایر قربانیان اردوگاه‌های کار اجباری آلمان در طی جنگ دوم جهانیه.

او در این کتاب به اهمیت جستجوی معنا برای زندگی، در دشوارترین شرایط زندگی و البته تبیین معنادرمانی پرداخته.

اگر مطالعۀ دیدگاه های اگزیستانسیالیسمی(هستی گرایانه) الی الخصوص در قالب برشی از زندگی نویسنده، براتون جالب و قابل توجهه ، حتما این کتاب رو مطالعه کنید.

بگذار بروم،

خطاب به رهام گرامی
اول سلام خب من هر موقع سرمیزدم اینجا با این حال که اصلا سریال رو ندیدم ولی خب پیام ها رو میخوندم قلم خوبی داری حس خوبی میده خیلی ممنون که در میان اسم ها به اسم منم اشاره کردی راستش من همیشه باخودم میگفتم چقدر خوبه که بعضیا انقد خوب میتونن با کلمات بتونن مخاطبشون به یه دنیای دیگه ببرن یا یه کاری کنن که از افکار خودش خارج بشه من همیشه کتاب خوندن و دوست دارم و متن های تو هم باعث میشه که مارو ببری به دنیای خودت
البته من نمیتونم زیاد حسمو با کلمات بگم یا کلا تو نوشتن یکم کمیتم لنگه 😂😂 ولی خوب بجاش خواننده خوبی هستم البته اونم اگه خدا یاری کنه
دیدم که حس باد اروم توی کردستان رو برای گفتی
نمیدونم چه حسی میتونه داشته باشه ولی خب باد همیشه یه حس قلقلک ارونی بهت میده که لذتبخشه
الان از وقتی اومدیم یه خونه دیگه یه یه سالی میشه دیگه صداشو نشنیدم
نزدیک صبح که هوا هنوز تاریکه از بیرون صدای قشنگ یه پرنده میومد خیلی صدای قشنگی داشت هر چقدر بخوام بگم نمیتونم بگم چطور بود بعضی وقتا نزدیک تر میومد البته هیچوقت ندیدنش چون دور بود
ولی خب شاید میشد بهش گفت مرغ سحر یا نمدونم فقط یادمه وقتی بارون رو دوست داست اخه بعد بارون بعدازظهرم میشد صداشو شنید همیشه منتظر میشدم که نزدیک صبح پنجره رو باز کنم تا صداشو بشنوم
دلم تنگ شده براش صداش انگار یه جایزه بود برای کسایی که اونموقع بیدارن یه جایزه که جنس نغمه بهشتی میده
همه اینارو گفتم
که تهش بگم
حس شنیدن صدای اون پرنده که با صدای قشنگش تسبیح خدارو میگه تقدیم به تو نمدونم اسمش چیه یا حتی چه رنگیه فقط صداش منو دلتنگ کرده
امیداورم توهم بتونی صداشو بشنوی یه روز تا اگه روزگار برات طخت بود بیاد بهت بگه
نگاه کن بیا و به من گوش کن
به قول حامیم که میگه چشاتو ببند و به من یه چند دقیقه گوش کن
در پناه حق
یا علی

چقدر اینجا خلوت شده من از قبل کامنت های بقیه دوستان رو می‌خوندم و لذت می بردم واقعا حس عجیبی داره این خلوتی