دانلود سریال We Are All Trying Here 2026

موشک ها می بارد، جنوبم را آتش گرفته می بینم،
یکی رفت،
یکی زخمی شده،
یکی عزیزش را از دست داده،
یکی سرمایه اش،
یکی می گوید بزن،
یکی می گوید نزن،
من؟
آرزوی زیادی ست نازنین؟
کاش می شد جانم را بدهم تا قطره ای خون از کسی نریزد،
ولی گمان نمی کنم فایده ای داشته باشد، درست است؟
هه،
من به تقسیمات مرزی باور ندارم،
همه ی ما ورای تمام مرزها و باورها هم وطن هستیم،
ايران،
نامش هم چون خودش غریب شده،
گرمای جنوب این روزها من را کلافه نمی کند،
موشکی که حتی اگر بر سرم بزند و من نگران همشهری بغل مان هستم،
من شجاعم؟ فداکار؟
نه نه فقط دلم گرفته،
دلم می گیرد وقتی مادر داغدار سربازی را می‌بینم که هیچ گناهی نداشت و امروز به عزا نشسته،
من جنگ را می فهمم،
می دانم، ولی با غصه و درد مردمم چه کنم؟
ذره ذره وجودم را می خورد،
مهربان، اگر روزی رفتم و نبودم،
برایم دعا کن،
کوتاهی ها و اشتباهاتم را مگیر و
آرامش را برایم بخواه.

هر کجا باشم، بی منت و مرزبندی خالصانه تو را عزیز می دانم.
مهربان،
تو هرجای ایران باشی،
من تو را چون خانواده خودم جنوبی می دانم و هم درد.

ما را از دعای خیرتان فراموش نکنید
ارادتمند
برادر کوچک شما

رهام…..

شاهکار

من دیروز ی چندتا کتاب خریدم
ی کتاب داروشناسی
ی کتاب زبان
ی کتاب هم در مورد ۲۵۰بازی های بچگانه
تصمیم گرفتم روزی نیم ساعت از آینا بخونم

نیم ساعت دارو شناسی بخونم
نیم ساعت زبان
نیم ساعت نقاشی بکشم
۱ ساعت کتاب از طاقچه بخونم
روزی ۴ ص قرآن بخونم گرچع اینو هرروز میخونم جز برنامه ثابمه والان جز ۲۱ قرآن کریم هستم
۱ ساعت کتاب کاغذی بخونم

کلا روزی ۲ ساعت ونیم الی ۳ ساعت ب مطالعه و کارهای هنری بپزدازم‌.

بعد کم کم میبینی آخر سال چ قدر کتاب خوندی عشق کردی مطلب جدید یاد گرفتی شماهم اگ دوس داشتین بنظرم از اینکارو کنید🥹🤏

بیاین شماهم برنامه اتون بگید انرژی بگیریم ماهم انجام بدیم😂🍥

من تقریبا با هیچ سریال و صحنه‌ی غمگینی گریه نکردم اما اوایل این سریال اشکم در اومد🥲
خیلی مواقع خودم رو توی دونگ مان می‌دیدم…
توی قسمت اول سریال دوز روزانه آفتاب یه دکتری داشت صحبت می‌کرد گفت (اضطراب مادر همه‌ی بیماری‌هاست) …
این اضطراب واقعا داره منو می‌کشه …. فرقی که با دونگ مان دارم اینه که اصلا نمی‌تونم پر حرفی کنم مخصوصا با آدمایی که غریبه‌ن یا حتی آشنای کمتر صمیمی هستن … واسه همین بیشتر می‌‌ریزم تو خودم و خودخوری می‌کنم 😫
ترکیب اضطراب ، نشخوار فکری ، کمال گرایی واقعا آدم رو می‌کشه🙃 حالا کنارش درونگرایی هم باشی که دوست داری اجتماعی باشی که هیچی …
واسه همین با دیدن دونگ مان ترسیدم که نکنه منم تا ۴۰ سالگی نتونم کاری انجام بدم و مثل اون بشم …
یه جاهایی به دونگ مان حسودی هم کردم … دوستاش با اینکه رو مخشون بود و هی تصمیم گرفتن باهاش قطع ارتباط کنن ولی بازم موندن … حتی شبی که حالش بد شد بردنش بیمارستان و یه جورایی نگرانش بودن
اما من خیلی وقتا الکی از جمع دوستام طرد شدم … هر وقت تصمیم گرفتم وارد جمع جدید بشم و با اونا خوب باشم یه اتفاقی افتاد … آخرین سری که سر یه تهمت مجبور شدم گروه رو ترک کنم حتی نتونستم از خودم دفاع کنم … با اینکه همشون حق رو به من دادن و همدردی کردن باهام ولی آخرش اونی که تهمت زد موند و من طرد شدم … واسه همین حسودی کردم به دونگ مان … کاش منم می‌تونستم بدی‌هاشونو به روشون بیارم و ناراحتشون کنم …. وقتی اونا قلب منو شکستن من چرا نتونم این کارو کنم؟
به نظرم دیدن اون آه و قبول کردن هه جین سونبه که فیلم دونگ مانو بسازه ، یه شانس بزرگ واسش بود که زندگیشو تغییر بده …
یعنی از این شانس‌های بزرگ ، سمت منم می‌یاد؟
واقعا از تلاش خسته شدم … در واقع از تلاش کردن و به نتیجه نرسیدن …. یه روزی شانس به منم رو می‌کنه؟

از سریال‌هایی که همه‌ چیزش فکر شده و متناسبه خیلی خوشم می‌یاد …. تک تک شخصیت‌ها و دیالوگ‌ها ، طراحی صحنه، گریم و لباس‌ها …
نمی‌دونم چرا انتظار داشتم مثل باقی سریالا آخرش دونگ مان خوشتیپ و مرتب بشه ولی همون شلخته‌ای که بود باقی موند😭😂 حتی موقع سخنرانی بازم اون بارونی عتیقه‌شو پوشیده بود😆 نمی‌دونم توهم من بود یا واقعا طوری صحنه سازی کرده بودن که دونگ مان وقتی اون آه رو می‌دید صورتش روشن‌تر می‌شد انگار که می‌درخشید 😶
تا آخرش استرس اینو داشتم که

دلم برای این سریال و کامنت‌های این صفحه تنگ شده.💔🥺

بچه ها من فکر کنم جدی جدی زندگیم به قبل و بعد دیدن این سریال تقسیم شد:)

بنظرم قشنگ ترین لطفی که هر آدمی میتونه به خودش هدیه بده؛ تماشای این سریاله. 🪽✨

فکر کنم سریالی بود که بیشترین اسکرین شات ها رو ازش گرفتم🧚🏻‍♀️
تک به تک دیالوگ ها رو آدم عمیقا حس میکنه و اینه که باعث میشه این سریال
فقط یه سریال نباشه و یه جورایی یه جای عمیقی از قلبت جا بگیره به عنوان یه چیز ارزشمند💘

این سریال یه جای خاصی از قلبم نشست🩵
نویسنده این سریال رو واقعا تحسین میکنم؛ خیلی عمیق به تمامی شخصیت ها پرداخت.💘
خیلی عمیق انواع احساسات و شخصیت ها رو بیان کرده و بازیگرهایی که واقعا به بهترین شکل ممکن اون رو به تصویر کشیدن🧚🏻‍♀️

دوستانم اینجا قصد دارم کتاب خاصی در زمینۀ خودیاری بهتون معرفی کنم.

کتاب «انسان در جستجوی معنا»

اثر «ویکتور فرانکل»
روان‌پزشک، عصب‌شناس و پدیدآورندهٔ لوگوتراپی یا معنادرمانی.

این کتاب، «خودزندگینامه» یا «اتوبیوگرافی» ای شامل خاطرات ویکتور فرانکل از وضعیت خود و سایر قربانیان اردوگاه‌های کار اجباری آلمان در طی جنگ دوم جهانیه.

او در این کتاب به اهمیت جستجوی معنا برای زندگی، در دشوارترین شرایط زندگی و البته تبیین معنادرمانی پرداخته.

اگر مطالعۀ دیدگاه های اگزیستانسیالیسمی(هستی گرایانه) الی الخصوص در قالب برشی از زندگی نویسنده، براتون جالب و قابل توجهه ، حتما این کتاب رو مطالعه کنید.

بگذار بروم،

خطاب به رهام گرامی
اول سلام خب من هر موقع سرمیزدم اینجا با این حال که اصلا سریال رو ندیدم ولی خب پیام ها رو میخوندم قلم خوبی داری حس خوبی میده خیلی ممنون که در میان اسم ها به اسم منم اشاره کردی راستش من همیشه باخودم میگفتم چقدر خوبه که بعضیا انقد خوب میتونن با کلمات بتونن مخاطبشون به یه دنیای دیگه ببرن یا یه کاری کنن که از افکار خودش خارج بشه من همیشه کتاب خوندن و دوست دارم و متن های تو هم باعث میشه که مارو ببری به دنیای خودت
البته من نمیتونم زیاد حسمو با کلمات بگم یا کلا تو نوشتن یکم کمیتم لنگه 😂😂 ولی خوب بجاش خواننده خوبی هستم البته اونم اگه خدا یاری کنه
دیدم که حس باد اروم توی کردستان رو برای گفتی
نمیدونم چه حسی میتونه داشته باشه ولی خب باد همیشه یه حس قلقلک ارونی بهت میده که لذتبخشه
الان از وقتی اومدیم یه خونه دیگه یه یه سالی میشه دیگه صداشو نشنیدم
نزدیک صبح که هوا هنوز تاریکه از بیرون صدای قشنگ یه پرنده میومد خیلی صدای قشنگی داشت هر چقدر بخوام بگم نمیتونم بگم چطور بود بعضی وقتا نزدیک تر میومد البته هیچوقت ندیدنش چون دور بود
ولی خب شاید میشد بهش گفت مرغ سحر یا نمدونم فقط یادمه وقتی بارون رو دوست داست اخه بعد بارون بعدازظهرم میشد صداشو شنید همیشه منتظر میشدم که نزدیک صبح پنجره رو باز کنم تا صداشو بشنوم
دلم تنگ شده براش صداش انگار یه جایزه بود برای کسایی که اونموقع بیدارن یه جایزه که جنس نغمه بهشتی میده
همه اینارو گفتم
که تهش بگم
حس شنیدن صدای اون پرنده که با صدای قشنگش تسبیح خدارو میگه تقدیم به تو نمدونم اسمش چیه یا حتی چه رنگیه فقط صداش منو دلتنگ کرده
امیداورم توهم بتونی صداشو بشنوی یه روز تا اگه روزگار برات طخت بود بیاد بهت بگه
نگاه کن بیا و به من گوش کن
به قول حامیم که میگه چشاتو ببند و به من یه چند دقیقه گوش کن
در پناه حق
یا علی

چقدر اینجا خلوت شده من از قبل کامنت های بقیه دوستان رو می‌خوندم و لذت می بردم واقعا حس عجیبی داره این خلوتی

توی یک کانال تلگرام یه پیام رو دیدم، یه بنده خدایی گفته بود یک ساله که پدرشون مبتلا به سرطان شدن و داشت داستان این اتفاق رو توضیح می‌داد که توی این یک سال چقدر پدرشون صبور بوده و می‌گفته ” تا من عروسیت رو نبینم ازاینجا نمیرم نگران نباش، حرف دکتر ها برات مهم نباشه”
حینِ خوندنِ این پیام یه حس غمگینی و بغض نشست روی دلم، من تاحالا هیچکدوم از اطرافیانم مبلا به سرطان نبودن ولی عجیب دلم گرفت؛ هروقت این چیز هارو میخونم همینجوری میشم و با پوست و استخون میتونم درک کنم!.
دوسال پیش پدرم خیلی یهویی غش میکنه و میوفته روی زمین آمبولانس دیر میرسه، مامانم بابام رو میزاره توی ماشین و تنهایی میبره بیمارستان، عصرش مامانم زنگ میزنه میگه ” مامانجون مریض شده ما اومدیم بیمارستان” چندساعت بعدش میاد خونه و می‌بینیم حالش اصلا خوب نیست، بس که اصرار میکنیم میگه برای بابامون چه اتفاقی افتاده و دائم تکرار میکنه چیزی نیست چیزی نیست .
چند روز بعدش میریم ملاقات توی بیمارستان، اون دوره من تازه دکتر رمانتیک رو شروع کرده بودم و حس عجیبی نسبت به بیمارستانی که تاحالا توش نرفتم، داشتم؛
خلاصه ما از همه ی پله ها رفتیم بالا و بالا و بالا تا اینکه دیدیم بابامون رو، لاغر و رنگ پریده بود، رنگش زرد زرد بود و من وقتی دیدمش ناخودآگاه زدم زیرِ گریه، منی که اون چند روز سعی می‌کردم چیزی رو نشون ندم، حالا گریه‌م بند نمیومد.
دکتر اومد گفت به به به بالا سر مریض گریه میکنی که حالش بدتر میشه برو برو بیرون.
توی راه داییم دائم سعی میکرد چیزای خنده دار بگه تا حالمون رو خوب کنه، خیلی قدردانم ازشون!
خلاصه بعد از یک ماه ما تازه فهمیدیم بابامون سکته ی قلبی کرده و حتی یک نفر به ما نگفته بود، الان دوساله دارو میخوره..
خداروشکر کسی سرطان نداشت ولی نمیتونم فکر کنم کسایی که اطرافیانشون سرطان یا بیماری خاصی دارن چجوری دارن زندگی میکنن و میگذرونن .
بیاین هممون آرزوی سلامتی برای اون فرد که اول گفتم داشته باشیم و خداکنه که درمانشون جواب بده و یه عمر طولانی کنار دخترشون زندگی کنن🍀🍀🤍🤍

بریده ایی از کتاب کتابخانه نیمه شب

تا حالا فکر کردی زندگیت اگ تصمیم میگرفتی ی مسیر دیگه ایی رو بری چ شکلی میشد؟
نورا ب این سوال گوش کرد و ب حباب های لیوان آب معدنی اش نگاه می‌کرد و بلاخره گفت فک میکنم خیلی آسونه ک تصور کنیم راه های ساده تری وجود دارن انگار برای اولین بار متوجه نکته ایی شده بود ولی شاید واقعا هیچ راه ساده ایی وجود نداره
مسیرها فقط فرق دارن همین
توی ی زندگی ممکن ازدواج کرده باشم.
توی ی زندگی دیگه فروشنده فروشگاه باشم.
شاید توی ی زندگی دیگه ب پسر خوشتیپی ک ب قهوه دعوتم کرده باشه گفته باشم نه
یا توی ی زندگی دیگه یخ شناسی باشم در حلقه قطب شماس ها
یا توی ی زندگی دیگه قهرمان شنای المپیک باشم
کی میدونه؟
هرثانیه از هرروز وارد ی جهان تازه ایی میشیم ما خیلی وقت میزارین آرزو کنیم کاش زندگیمون فرق داشت
خودمون رو با ادم های دیگه یا نسخه ایی دیگه از خودمون مقایسه میکنیم درحالی ک به هرحال تمام زندگی ها درجاتی از خوب و بد رو قاتی دارن.
زندگی الگو نداره فقط ریتم داره اره ریتم،
خیلی ساده اس وقتی ک توی ی زندگی گیر افتادیم فکر کنیم
وقتی ک غمگینیم یا بحرانی ب وجود اومده یا شکست خوردیم یا ترسیدیم یا هر چیز دیگه ایی نتیجه ویژه اون زندگی خاص بوده ولی این چیزا محصولات جانبی زندگی هستن نه زنده بودن منظورم اینه ک اگ درک میکردیم هیچ سبکی از زندگی مارو دربرابر اندوه ایمن نمیکنه گذران ساده تری داشتیم اندوه با تارو پود خوشحالی و غم بافته شدع نمیشه یکی رو بدون اون یکی داشته باشی بلد میدونم درجه بندی داره یکی خیلی غم داره یکی خیلی شادع ولی هیچ زندگی نیست ک توش بتونین توی ی حالت خوشبختی ناب باقی بمونید و اگه تصور کنید همچین زندگی وجود داره فقط باعث میشه زندگی ک همین الان توش هستید پر از ناشادی بشه.

توی کتابخانه نیمه شب نورا توی (قسمت دهم کتاب صوتی اش) نورا در این زندگی ی آدم مشهور شده بعد میگع وقتی معروف میشی رفتار آدم ها باتو فرق میکنه و این هزینه ایی ک شهرت داره.

یاد یکی از بازیگران کره ایی افتادم کیم جه جونگ احتمالا بشناسید نقش اول سریال پاک کن خاطرات بد زندگینامه اشو وقتی میخوندم میگفت من پیش ی خانواده ایی دیگه ایی بزرگ شدم و ۸ تا خواهر دارم و وقتی خانواده اصلی ام منو توی تلویزیون دیدن سریع اومدن ک تو بچه مایی برگرد اینا منم پیش همون خانواده ایی ک بزرگم کردن موندم
واقعا چ قدر بدم میاد از این آدمایی ک تا دیروز آدم حسابت نمیکردن بعد بخاطر منافع خودشون تا ب ی جایی میرسی تازه یادت میفتن ک عه تو خانواده ما بودی ی روزی!!!

توی کتاب کتابخانه نیمه شب این کلمات توجه ام رو جلب کرد
(حکم حفظ فاصله)
پینوشت:
حکم حفظ فاصله واقعا چ قدر این کلمات مهم و حساسن
واقعا من احساس میکنم اگ فاصلمون با ادم ها حفظ بشع مشکلی ب وجود نمیاد.

سلام صبح بخیر من دارم کتاب کتابخانه نیمه شب ک شما چند هفته پیش خوندین ؛کتاب صوتی اش رو گوش می‌کنم
ی دیالوگ خیلی جالب داره میگه😂
(میتونی همه چی داشته باشی وهیچی حس نکنی)
شما چ چیزی دارین که این قدر عادی شده که قدرش نمیدونید؟
واقعا بیاین ی لحظه همگی در خلوت خود ب این دیالوگ فکر کنیم🤔💭🙇‍♀️🗯

می‌خواستم در مورد بنویسم…بنویسم…بنویسم……اما بعد ترجیح دادم فقط توی دو جمله خلاصه کنم همه‌چیزو 🙂 این سریال عمیقا قلب منو آروم کرد، با تمام وجودم دوسش داشتم. :))))

چقدر حسودیم میشه به کسایی که با سریال ارتباط گرفتن، نمی‌دونم الان رو مود سریال نیستم یا چی ولی فقط به زور دارم می‌بینمش🥲💔

بچه ها شما چ کتابی میخونید این روزا؟
من این کتاب میخونم فوق العاده اس بهترین کتابیه که در مورد نوشخوار فکری خوندم
بشدت پیشنهادش میکنم کتاب علمی بشدت خوبیه هم ب زبون عامیانه توضیح داده و راهکارهای علمی خوبی داره نویسنده اش هم روانشناس.
خودم چندروزه دارم میخونمش عالیه گفتم ب شماهم بگم‌.

«رهایی از نشخوار فکری»
https://taaghche.com/book/240248

هیچوقت نمیتونم فراموشش کنم
هیچوقت