دانلود سریال We Are All Trying Here 2026

وقتی کامنت اختصاصیت برای خودم رو دیدم، اصلا وقتی که اسم خودم رو اون بالا دیدم اشک توی چشم هام جمع شد و و لبام میلرزیدن، شاید عجیب باشه ولی برای یک لحظه هم که شده احساس خیلی عجیبی گرفتم، بعد از مدت ها احساس کردم آدم خاصی ام، برگزیده ام.
اسمم از سریالِ کیمیای روح گرفته شده، ناکسی اسم شخصیت اصلی بود و یک استاد داشتن به اسم استاد لی کنفی که کافور درست می‌کرد برای کسایی که میخواستن روی قدرت هاشون کار کنن، توی دو قسمت اول(فصل دوم) بود که ناکسو به اوک گفت بیا ازدواج کنیم برای همین اونموقع بچه های اون صفحه میگفتن ناکسی نیاز به کافور داره، برای همین اسمم از اونجا گرفته شد.
متاسفم بلد نیستم درست توضیح بدم..
خیلی خیلی خیلی خوشحال شدم که برای من کامنت گذاشتی، نمیدونی چقدر احساس خوبی بهم دست داد و چقدر خوشحال شدم.
متاسفم که زودتر ندیدم و نتونستم برات آرزوی خوشبختی کنم‌.
رهام .. نمیشناسمت اما مطمئنم هرکسی که تورو میشناسه حس خیلی خوبی بهت داره، خیلی خوشحالم که نوشته هات روی این صفحه گذاشتی که ما هم بتونیم بخونیم.
واااااقعا بهت افتخار میکنم و برای خیلی خیلی زیااد آرزوی موفقیت و سلامتی و خوشبختی رو دارم.
امیدوارم هر کجای ایران که هستی حالِ دلت خیلی خوب باشه.
باز هم تشکر میکنم که لطف کردی و وقتت رو گذاشتی تا برای من بنویسی. ممنونم ازت🧡

داشتم اسکرین شات هایی که از سریال ها میگرفتم رو نگاه میکردم، رسیدم که سریال “با وجود اینکه میدانم”
در حقیقت موقع پخش این سریال یا حتی بعدش خیلی هیت گرفت ، به خصوص از ایرانی ها و دلیلش هم درک نکردنِ سریال بود، درک نکردن شخصیت نابی و جه اون..
من از تک تک صحنه ها و دیالوگ ها اسکرین شات گرفته بودم که به خودم یاد آوری کنم “آره منم مثل نابی بودم”
بخوام جدا از فضای سریالش بگم … من یه دوره ای از زندگیم که الان دیگه حتی بهش فکر هم نمیکنم، کمبود اعتماد به نفس شدید داشتم، برای غذا خوردم ماسکم رو در نمیوردم( دوره کرونا) و همه رو بالاتر و بهتر از خودم میدیدم، ساده و بیچاره بودم.
و همون دوره بود که بالاخره توی زندگیم یکی باهام طوری رفتار کرد انگار خاص بودم، انگار من فقط براش خاص دیده میشدم.
برای همین از سادگی من استفاده کرد، درحالی که من محوِ چشماش شده بودم، درحدی محوش بودم که نمیفهمیدم داره برای خودم چه اتفاقی میوفته.
میگن عشق شدید آدم رو کور میکنه؟ من کور شده بودم، هرچند عاشقش نبودم.
نمیخوام زیاد وارد جزئیات شم ولی اون موقع اینقدر برام مهم شده بود که فکر میکردم بدون اون آدم زنده نمیمونم، این در حالیه که من الان حتی به اون آدم و اون اتفاق ها فکر هم نمیکنم.
زندگی عجیبه نه؟ اتفاقی که هر روز بهش فکر میکردم الان جزو کم اهمیت ترین موضوعات روزمه! حتی بهش فکر هم نمیکنم‌.
الان که حدود ۴ سال از اون قضیه میگذره به این نتیجه رسیدم که تمام عشق های امروزی ظاهرن، هیچکس عاشق باطن اون فرد نمیشه همه برای یک شب میخوانش، همه برای ظاهر میخوانش.
برای همینه که عشق مثل کیدراما پیدا نمیشه.
بخاطر همین موضوع دورِ انسان ها خط کشیدم و انتظارم داره از همه میاد پایین …
میخوام تو زمان سفر کنم و برم دوره ی قدیم انگلیس، لباس های پف پفی و رنگی با جواهرات بزرگ و درخشان.
خیلی دوره ی خاص و قشنگی بوده، توی این زندگی که نشد ولی برای زندگی بعدیم میخوام توی اون دوره زندگی کنم‌.

و ممنون که نمی‌گید رو توسعه فردی‌ام کار کنم…
روی توسعه فردیم کار کردم و می‌کنم. اما آدم‌ نیازها و ابعاد مختلفی داره. و نمی‌شه فقط به یک جنبه‌ی زندگی پاسخ داد.

اول از همه تولدت مبارک پنکیک جان؛😍🦋🥰
از اون جایی که نمیتونم بهت کادو بدم اما دلم خواست یه قدم کوچیک بردارم برای شادی دلت و سلامتی مادرت

از اونجایی که گفتی امام رضا رو دوست داری به نیت سلامی مادر عزیزت و از سمت تو در عید غدیر بسته های هدیه ای رو در حرم امام رضا به کودکان هدیه کردم و از سمت تو به نیت بهبودی مادرت در حرم امام رضا امروز خدمت خواهم کرد.🥲🫠❤️

از سمت همه شما نیز و به نیت حاج روایی شما عزیزان و آرامش دل هاتون این خدمت رو به جا خواهم آورد. همه شما در این حرکت و گام ها سهم دارید.🍒🥰🫂

به نیست اختصاصی برای رهام عزیز، بی‌بی۳۱، پنکیک جان و مادرش و …

اسمت چیه؟

رهامم، رهام
بیا داخل.

به خونه اش نگاه می کنم.
یه خونه ویلایی قدیمی وسط دو تا ساختمان که انگار هنوز اصالتش رو حفظ کرده بود.
به چی نگاه می کنی؟
بیا داخل.

از جلو در میره کنار و میرم داخل.
یه لامپ زرد که حیاط رو نیمه روشن کرده،
حیاط تمیز،
بغلش دیوارهاش گل کاری شده،
یه باغچه که چندتا گل قشنگ داره،
یه بوی خنکی میاد که نمی دونم بوی چیه.

_این بوی چیه؟ چقدر خنکهِ.
* همونجور که بهم نگاه می کنه آروم میگه،
یاس.
همونجور دست به جیب باغچه اش رو نگاه می کنم،
گل هاش و بو می کنم،
بر میگردم عقب و بهش نگاه می کنم،
_ سلیقه خوبی داری.
* ممنون، گفتم شاید برای روحیه مامان خوب باشه.
_ قشنگه.
رو سکو جلو در نشسته و بهم نگاه می کنه،
از چهره اش چیزی نمی خونم،
_ چیه، چیز عجیبی دیدی؟
* گشت و گذار تموم شد؟
حالا بریم داخل؟
_ کی داخلِ؟
* کسی نیست.
_ پس مامانت چی؟
* تو اتاق خودش خوابیده، نمی تونه حرکت کنه،
خیالت راحت باشه.
_ به صورتش نگاه می کنم،
شالی که رو موهاش عقب افتاده،
صورتش که انگار خسته اس،
و صدایی که آرومه.

کنارش می شینم و چیزی نمی گم.
_ ماه آسمون یکمی از تاریکی شب کمتر کرده.
تا چند دقیقه هیچ کدوم حرفی نمی زنیم.
همونجور که به آسمون نگاه می کنه،
بدون این که بهم نگاه کنه
آروم میگه،
*چرا نمیای داخل؟

_ مادرت مریضِ؟

* صورتش رو آروم بر می گردونه و میگه،
آره.

_ کسی رو داری کمکت کنه؟
* نه، خودم و مامانم.
کار می کنم و خرج خودمونو در میارم.
* تو کی هستی؟
لبخند آرومی می زنم و میگم چه فرقی می کنه؟
*فرقش اینه که اومدی خونه یه………. ( فاحشه) و معلوم نیست دنبال چی هستی.
_ نمی دونم، خودمم نمی دونم دنبال چی ام.
* به قیافت نمی خوره دیوونه باشی،
واقعا نمی خوای کاری بکنی؟
_چرا اومدم یه کاری بکنم.
* خب؟
_ می خوام بیشتر از زندگیت بدونم ولی حس می کنم، فضولی میشه.
*خیلی وقت نیست اومدیم این جا
گاهی تو محله میبینمت،
آمار ما رو بهت ندادن؟
با یه پوزخند نگاهم می کنه.
درد شقیقه هام میاد و مث خط کش مستقیم خط
میندازه جایی که باید،
از درد چشام رو می بندم،
توان بدنم کم و کمتر میشه، خوب می دونم ضعف بدنم بیشتر شده،
متوجه میشه حالم خوب نیست،
* با صدای کمی نگران چی شد؟
_چشام و باز می کنم و یه لبخند زورکی رو لبم،
چیزی نیست سرم درد می کنه.
* میره داخل و بعد چند دقیقه، میاد.
تو یه دستش یه لیوان آب و قرص مسکن.
تو دست دیگه اش چند تا میوه.

* شام که نخوردی، یه میوه بخور بعدش قرص بخور.
_با کمی تعجب میگم، برای من آوردی؟ ممنون نمی خورم.
* صورتش حالت ناراحت میگیره و میگه،
چیه؟ نترس،
با پول حروم نیست،
حلالِ.
_با لبخند نگاش می کنم و میگم،
حرف تو دهنم نزار بچه،
گشنم شد یه سیب بده.
*اخم صورتش میره و یکم آروم تر میشه،
یه سیب قرمز میده دستم.
_ سیب و میگیرم و می خورم، عجله ای ندارم.
و اضافه اش رو میزارم تو بشقاب.
قرص و بهم میده و با یه لیوان آب می خورم.
_ ممنونم، بهش نگاه می کنم و لیوان رو از دستم میگیره.
_ قیافه اش آرومه، زیر لب میگه،
خواهش میکنم.
بلند میشم،
_ من باید برم، یکم رو به راه نیستم.
*معلومِ.
وسط حیاط وایسادم،
و دارم بهش نگاه می کنم،
اونم بهم نگاه می کنه.
داره به چی فکر می کنه؟
از صورتش که چیزی معلوم نیست.
* پیدا کردی؟
_ با تعجب نگاش می کنم،
چیو؟
* اون چیزی که دنبالشی و بخاطرش اومدی اینجا؟

با لبخند میگم،
_ نه، دارم میگردم.

* بگو چیه تا کمکت کنم.
_ متاسفانه کسی نمی تونه بهم کمک کنه، باید خودم پیداش کنم.
* آدم عجیبی هستی.
_ خل و چل منظورت بود؟
* یه لبخند محوی میزنه و میگه یه همچین چیزی.

حواسم به باغچه اس،
* من دارم از اینجا میرم .
بر میگردم و بهش نگاه می کنم،

_ چرا؟

* تو یکی از شهر ها یه کاری پیدا شده برام،
حقوقش خوبه، می تونم مادرم رو هم با خودم ببرم.

_ خودت چی؟ دلت می خواد بری؟
* من همیشه تو سفر بودم از بچگی،
از روزایی که کسی رو نداشتم تا الان، عادت کردم.

_ پس فک کنم، خبر خوبیه؟
* یه لبخند محوی میزنه و میگه فکر کنم آره.

_ ممنون که باهام شام خوردی و بهم اعتماد کردی.
* اشتباه می کنی.
_ یعنی چی؟

*تو بهم اعتماد کردی و گفتی نمی خوای تنها شام بخوری.
_نترسیدی؟

*می دونستم.
_چی رو؟
* که نمی خوای کاری بکنی.
_ از کجا؟
* لبخندی آروم رو لباش میشینه و میگه،
چشمات، چشمای آدما حقیقت رو میگن.

_ خب بزار ببینم چشمای تو چی رو میگن،
کنارش نشستم و به چشماش نگاه کردم.

رو بر گردوندم و دوباره به سمت آسمون نگاه کردم.

* با یه لبخند آروم گفت،
چی شد، چی دیدی؟

_ همونجور که نگاهم به بالاس میگم،
غم، چشمای تو غمگینِ.

برمیگردم و نگاهش می کنم، یه قطره اشک از چشمش میاد پایین.

_ حتما سخت بوده، نه؟
* سرش و میگیره پایین، صورتش رو نمی بینم ولی صدای آروم گریه اش رو می شنوم.
_ خوب دووم آوردی ، فک کنم مادرت کسی غیر تو رو نداره.

سرش و میاره بالا و با چشای اشکی میگه،
* من باید میمردم، باید خودمو راحت می کردم،
جرئتش رو ندارم،
صد بار خواستم تمومش کنم،
وجودم جز بدبختی برای کسی چیزی نیست.
_ فکر نکنم نظر مادرت این باشه و همین طور من.

با صورت اشکی و یکم عصبانیت ولی آروم میگه،
*تو چی می دونی از من؟ ها؟
از زندگیم؟
می دونی چی کار کردم؟ می دونی از چه جهنم هایی رد شدم تا بتونم زنده بمونم؟
می دونی؟
آستین دستش رو میزنه بالا و روی ساعد دستش و نشون میده،
بیا، ببین، این فقط یکی از زخم های بدنمِ،
یه خطی شبیه رد چاقو رو دستش بود.

من واسه چی زنده ام؟
بگو دیگه، بگو.

دوباره سرش و میگیره بین دستاش و گریه می کنه،
نمی تونم چیزی بگم و به آسمون نگاه می کنم.

بعد چند دقیقه انگار آروم تر شده و نگاهم می کنه،
با صدای بغض آلود و کمی تعجب،
* تو برای من داری گریه می کنی؟

رد اشک رو صورتم رو پاک می کنم
_ آره. برای تو.

* دلت به حالم می سوزه؟
_ آره کاش کسی رو داشتی که کمکت می کرد،
حتما تنهایی تحمل این بار سخت بوده.
* آروم تر شده،
جفت مون داریم به باغچه پر از گل رو به رو نگاه می کنیم.

* چرا امشب اومدی سمتم؟
لطفا راستش و بگو.

_نمی دونم، شاید یه نشونه می خواستم،
شایدم تو خواستی منو ببینی؟ ها؟ با یکم لبخند میگم.

*نمی دونم شاید حق با تو باشه.
بریم داخل، برات شام میارم.

_ ممنون تا اینجاش هم مزاحمت شدم، دیروقتِ،
هم تو هم مادرت باید استراحت کنین.

*همراه من از جاش بلند میشه،
فاصله چند قدمی وایسادم و دارم نگاهش می کنم،

قیافه معصومی داره و چشاش غمگین، امیدوارم یه روزی تو چشاش شادی باشه.

* چرا هیچی ازم نپرسیدی،
کارم چیه؟ از کجا میارم؟

_مهم نیست من دنبال چیز دیگه ای اومده بودم.

* یه لبخند آروم میزنه و میگه هنوزم نمیگی چی؟

_ منم یه لبخند میزنم و میگم،
خودمم دقیق نمی دونم ولی دعا کن پیداش کنم.

*ممنونم، باعث شدی حالم یکم بهتر بشه.

_ بر عکس تو باعث شدی حال من بهتر بشه.
من دیگه برم.

با بشقاب تو دستش همونجور ایستاده رو به‌روی در،
با یه لبخند رو صورتش میگه،
مواظب خودت باش.
امیدوارم هر جا هستی آروم باشی.

* ممنونم، برات همین آرزو رو می کنم.

خداحافظ.
* خداحافظ

در رو می بندم و میام بیرون، هوای شب خنکه.
نه گرم نه سرد.
آروم پیاده راه میرم،
کجا میرم؟
مقصدی ندارم،
دستم تو جیبم و دکمه های سر آستین هام باز و دکمه بالای پیرهنم رو باز می کنم.

دلم گرفته، بعضی روزا توانی واسه ادامه دادن ندارم و تا آخر شب به خودم فرصت میدم که هیچ کاری نکنم.

ستایش، دختری که شاید از جاهایی عبور کرده که حتی شنیدنش برای مردها هم سخته.
ذهنم شلوغ میشه،
سر چهار راه رسیدم،
دیر وقته،
خیابون خلوته،
نمی دونم کدوم طرف برم،
فکر ها یکی یکی میان تو سرم.

دلم شکسته، حرف های ستایش بدترش کرد،
نمی تونم آروم باشم،
از درون حس ناراحتی می کنم،،
کجا میرم، کدوم طرف؟
کی واقعا مقصره ستایش یا ماها؟
سوالا تو ذهنم میان و میرن،
نه جوابی، نه حرفی، هیچی.
فکر کردن به بعضی چیز ها منو یه پله میبره به سمت فروپاشی،
فکر کنم به اندازه کافی زندگی کردم،
انگار دیگه واقعا توان و انرژی نمونده برام.
به چراغ چشمک زن راهنما نگاه می کنم،
خیابون خلوته، کسی نیست، صدایی نمیاد،
با خودم فکر می کنم تهش قراره به کجا برسه و برسم.

راستی ستایش میگفت من کثیفم،
واقعا ستایش کثیف بود؟
من که فکر نمی کنم.
اون روح بزرگی داشت.
راستی من چی؟ من پاکم؟
پوزخندی گوشه لبم میشینه،
چقدر از ضعف خودم و دست های ضعیف و ناتوانم عصبی میشم،
زندگی برام بازی جدیدی نداره،
انگار همه اش دور تکرار شده.
راستی آدم وقتی قلبش بشکنه،
بعدش خوب میشه؟ جاش چی؟ جای زخمش می مونه یا میره؟
راستی چرا می نویسم؟
برای خودم؟ بقیه؟ افتخار؟ واقعا چرا؟
راستی ستایش می خواست زندگی جدیدی شروع کنه،
ته عمق چشاش انگار، هنوز یه کور سوی امید بود.
من چی؟
نزدیک یه روز کامل غذا نخورم،
میلم نمی کشه؟ نمی خوام؟ چی می خوام؟
فقط می دونم غذا آرومم نمی کنه.
راستی چرا امشب نمیگذره،
چرا ساعت و ثانیه ها لج بازی می کنن،
وجود من چی؟ به کسی کمکی می کنه؟
تا حالا تونستم یه روز فقط یه روز مث یه انسان زندگی کنم؟
راستی من چی ام؟
من کی ام؟؟
حقیقت من چیه؟

غرل مولانا تو ذهنم بازی می کنه،
ای عاشقــان ای عاشقـان پیمانه را گم كرده ام
دركنج ویران مــــانده ام ، خمخــــانه را گم كرده ام
هم در پی بالائیــــان ، هم من اسیــر خاكیان
هم در پی همخــــانه ام ،هم خــانه را گم كرده ام
آهـــــم چو برافلاك شد اشكــــم روان بر خاك شد
آخـــــر از اینجا نیستم ، كاشـــــانه را گم كرده ام
درقالبِ این خاكیان عمری است سرگردان شدم
چون جان اسیرحبس شد ، جانانه را گم كرده ام
از حبس دنیا خسته ام چون مرغكی پر بسته ام
جانم از این تن سیر شد ، سامانه را گم كرده ام
در خواب دیدم بیـــدلی صد عاقل اندر پی روان
می خواند با خود این غزل ، دیوانه را گم كرده ام
گـــر طالب راهی بیــــا ، ور در پـی آهی برو
این گفت و با خودمی سرود، پروانه راگم كرده ام

دشت رو به رویم پهناور است،
نه کفش هایم مناسب است نه پاهایم جانی دارند،
خدایا فقط معجزه می خواهم،…