دانلود سریال کره ای Moon Embracing the Sun 2012

اوپا سو هیون میدونی چقد دلم برات تنگ شده نمیشه برگردی؟!
من که میدونم اشک های تو توی کنفرانس مطبوعاتی اشک تمساح نبود بلکه اشک حق طلبی بود و اگه گریه هم نمیکردی یه چیز دیگه میگفتن بهت.. میدونم چقدر سخته که کاری که نکردی رو گردن بگردی .. و بهت تهمت بزنن .. و میدونم هم که گرفتن بازپرداخت اون وام حق اون شرکت بوده .. چه بسا که پول کمی نبوده و هیچ آدمی حتی از کوچک ترین حقش هم نمیتونه بگذره به خصوص مسائل مالی و اینکه برای پول درآوردن چه ضربه هایی که دنیای کار به آدم نمیزنه .. و از قدیم هم که گفتن حساب حسابه کاکا برادر .. مگه نگفتی بهمون ثابت میکنی حرفاتو و بی گناهیت رو؟! چرا ثابت نکردی چرا هیچ خبری ازت نیست؟!
من هیچ وقت نمیتونم باور کنم آدمی مثل تو که چنین لبخند زیبایی داره چقدر با احساس میتونه اشک بریزه و نقش بازی کنه اوپا من هیچ وقت نمیتونم باور کنم که تو آدم بدی باشی…
همه تو زندگی شون اشتباه میکنن تصمیم غلط میگیرن تو یخ سری شرایط ولی من هیچ وقت نمیتونم باور کنم تو باعث مرگ یه نفر شده باشی دلم نمیخواد که باور کنم…
خودکشی کردن اصلا کار آسونی نیست اون دختر اگر خودکشی کرد بخاطر هزاران مشکل ریز و درشتی بود که با خانواده اش و جامعه و کار و بدهی و .. داشت مگه تو بهش گفتی خودشو بکشه؟ اگه آدم یک ذره دلبستگی نسبت به این دنیا داشته باشه یک ذره برای جسمش و خودش ارزش قائل باشه هر چقدر هم که افسرده باشه و بیماری های روانی داشته باشه خودکشی نمیکنه.
اون دختر هم دیگه سیر شده بود از‌ زندگی توی این دنیا و حتی برای خودش هم دیگه ارزشی قائل نبود که با وجود خودکشی های ناموفق و نافرجام بازهم اقدام میکرد و از شانسش روز تولد تو شد روز مرگش و شد حواشی ماجرا…
اوپا باورت میشه که از موقع حواشی تو تا به الان چه اتفاقی افتاده واسه کشورمون و کلا دنیا چه میدونم عید ۱۴۰۴ و ماه رمضون شد جنگ شد یه جنگ ۱۲ روزه داشتیم یادمه قبل اون جنگ یه جا سرکار رفتم بعد جنگ هم دراومدم بیرون و دوباره آذر ماه یه جای دیگه رفتم سرکار و بعدش اعتراضات دی ماه ۱۴۰۴ داشتیم بخاطر گرونی و وضعیت کشور چقدر آدم جون دادن تو کشور مون دوباره اسفند ماه جنگ شد ماه رمضون شد دوباره عید شد و دوباره من بیکار شدم و دوباره روغن و مواد غذایی گرون شد بیکاری هم بیشتر شد با وجود این همه اتفاق و این همه دغدغه و مشغله ای که خودم داشتم هنوزم بهت فکر می کنم… من بعد از بیکاری دوباره ام با وجود اینکه محیط کاری قبلیم به شدت سمی بود و کلی فشار روانی و تحقیر و آزار و اذیت داشت واسم و اصلا اونجا برای من تروما شد و بعد از بیکاری من الان پیش دکتر میرم و قرص میخورم ولی نمیدونم چرا اون کارم رو دوست داشتم 😐 وقتی اون کارم از دست دادم واقعا افسرده شدم اصلا این قرصی که میخورم قرص ضد افسردگیه! با اینکه محیط کاریم هم یه جوری بود که اصلا هم سن و سال های خودم توش نبودن آدم هایی که اونجا بودن سن بالا مثلا یکی شون که همکار نزدیکم هم بود هم سن و سال بابام بود و واقعا هم انسان صبور و مهربونی بود با وجود اشتباهاتم حتی یک بار هم سرم داد نزد ولی نمیدونم چرا کلا با همه شون احساس نزدیکی میکردم و دوست شون داشتم؟! به همه شون مثل برادر های بزرگترم نگاه میکردم خب بیشتر شون هم مرد بودن… فکر می کردم مثل یه خانواده ایم…. چون حتی سر یه سفره می نشستیم و صبحانه و ناهار و .. می‌خوردیم (محیط کاری مون چون مربوط به مواد غذایی بود صبحانه و ناهار و اگه تا شب هم می موندیم شام مون بر عهده اونجا بود و کلا از نظر خورد و خوراک تامین بودیم) من اصلا یه مدت انقد که اونجا بودم خونه خودمون نبودم و انقد که اونا رو میدیدم خانواده خودم رو انقد نمیدیدم…! ولی وقتی که بیرون انداخته شدم یعنی کارشون باهام تموم شد و بیرونم کردن فهمیدم تو محیط کاری بیرون هیچ جای خوبی وجود نداره هیچ آدم خوبی هم وجود نداره بدترین ضربه رو از جایی خوردم که فکرش هم نمیکردم! محیط کاری من قنادی بود و من واقعا اونجا رو دوست داشتم.. به عنوان یک دختر جوان که تو دهه بیست سالگی زندگیش بود و ظریف و بالاخره من تاحالا قنادی کار نکرده بودم اصلا جای اون جور به خصوصی کار نکرده بودم سن زیادی هم که نداشتم .. ولی از من به اندازه استاد کار قنادی که ۳۰ سال تجربه داشت توقع داشتند!😐😐😐 اجازه اشتباه کردن نداشتم! 😐😐😐😐😐😐 لقب گیج و خنگ هم که بهم میدادن! ولی من بازم هیچی نمی گفتم… حتی وقتی که مسخره ام میکردن و می گفتن تو مثلا بچه اول خانواده ات هستی باید باهوش و ژن برتر باشی! وقتی تو این شکلی هستی پس داداش هات چجورین ؟! تو به کی رفتی تو خانواده ات ؟! حتی وقتی بهم میگفتن بابات پشیمون نیست که دختری مثل تو داره؟! اگه یه دختر مثل تو داشتم خودکشی میکردم یا شیشه می کشیدم!😑 اونجا انقد تو اعتماد به نفس و روحیه من تاثیر گذاشت که من واقعا رفتم از پدرم پرسیدم که آیا از به دنیا اومدن من پشیمون نیست؟! که گفت نه و گفت وقتی من به دنیا اومدم حس خیلی خوبی داشته.
با این چیزایی که تعریف کردم لابد میگید پس چیه اونجا رو دوست داشتی وقتی این همه حرف می شنیدی و از سادگیت و خوب بودنت نهایت سوء استفاده رو کردن و تهش هم با یه بهونه کوچیک و داد زدن سرت و برخورد خشن و دادن لقب فتنه بیرونت کردن؟!😐💛 من شیرینی درست کردن و کیک درست کردن و حتی بخش جعبه زدن و حتی فروشندگیش رو هم دوست داشتم… خیلی دلم میخواست میتونستم مدت زمان زیادی اونجا باشم و یه چیزی یاد بگیرم… که نشد! چون من گیر یه سری آدم عقده ای باتجربه بدجنس افتادم… که وقتی ماجرا های قنادی رو واسه هوش مصنوعی تعریف کردم بهم گفت تو فعلا اصلا نباید تو کار قنادی بری حتی اگه علاقه شم داری باید بذاری واسه یه وقت دیگه چون قنادی الان واسه تو یه تروما شده و تو اول باید خودت رو به خودت ثابت کنی و اعتماد به نفست رو به دست بیاری پس بهتره که کلا دیگه کار نکنی… و پیش دکتر هم که رفتم ایشون هم بهم گفتن فعلا سرکار نرو و اگه نمیتونی تو خونه بمونی برو باشگاه و باید دوز دارو ها تو بدنت تثبیت بشه. و این شده که الان نزدیک دو ماهه که بیکارم”! از وقتی که بیکار شدم نشستم سریال شهرزاد یه چند قسمت شو دیدم و گریه کردم و سریال دهکده ساحلی چاچا رو دیدم تا روحیه بگیرم و میکس های کانالم برگردوندم و یه ادیت شاد از دهکده ساحلی چاچا درست کردم و روز تولد کیم سون هو آپلودش کردم و الان هم که این سریال شروع کردم و اینجا کامنت میذارم😂 از وقتی بیکار شدم تو خونه آشپزی میکنم تا جای ممکن تو کار های خونه کمک میکنم و دوچرخه سواری ورزش مورد علاقه ام رو انجام میدم و کتاب رنگ آمیزی بزرگسالان رنگ میکنم جدا واسه استرس خوبه ابزارش هم فقط مداد رنگی هست و پیاده روی میکنم و ولی میدونید با وجود این همه ضربه خوردن تو کار هنوزم دلم میخواد کار کنم و پول در بیارم.. من عاشق مستقل بودن و روی پای خود ایستادنم! البته تو فکر گرفتن مشاوره شغلی هم هستم … بابای من خداروشکر درآمد کمی نداره درسته که از قشر ضعیف و کارگر و با احتساب گرونی و تورم زیر خط فقر هستیم ولی من آنچنان ولخرج نیستم و میتونم خودم رو کنترل کنم در خرج نکردن حتی اسفند ماه که حقوقم تو کارتم بود دلم نیومد واسه خودم یه کت بخرم! حالا لابد میگید برای چی داری اینا رو تعریف میکنی؟! از چند جهت یکی اینکه یه وقت نگید چقدر بیکاری که ماجرای سو هیون هنوز تو فکرشی! تو فکرشم چون بازیگر مورد علاقه ام بوده و ناراحت بودم و هستم براش. من با وجود داشتن این همه دغدغه ، مشکلات، نشخوار فکری، حواس پرتی که نمیدونم از استرسه از اضطراب اجتماعی از بیماری adhd از چیه که باعث شده تو زندگیم آدم موفقی نباشم و چنین القابی رو به من بدن در حالی که اگر من واقعا خنگ یا گیج بودم نمیتونستم به زندگیم و رشد شخصیتیم فکر کنم. یا حتی نمیتونستم تو مدارس عادی درس بخونم و میفرستادن منو مدارس استثنایی غیر اینه؟! من اینا رو تعریف کردم که بگم من حال اون دختر کیم سه رون رو هم میتونم درک کنم چه اون بخش از زندگیش که از شغلش کنار گذاشته شده با وجود اینکه همه تلاشش رو واسه موفقیت تو اون شغل کرده و بالاخره یه عمر با این شغل زندگی کرده از بچگی حالا یه دفعه این شغل از دست داده! که البته خودش هم مقصر بوده و بخاطر این مقصر بودنه هم خسارت مالی زیادی به بار میاره که خودشو میندازه تو بدهی! مثلا خیر سرش مشروب خورده بود که حالش خوب بشه اون وقت با اون حالت مستی رانندگی کرده و .. حالا گرفتار یه بدهی سنگین میشه و فکر کنید بعد اون همه ابهت و بازیگری و رفتن به جشنواره جوایز و سخنرانی و محبوبیت و مشهوری و .. یه دفعه مجبور میشه برای امرار معاش بره کافه کار کنه… کسی که مثلا شخص مهمی به حساب میومد واسه خودش حالا تو کافه مثلا باید تمیز کاری میکرد و قهوه درست میکرد! خب واسه آدم سنگینه دیگه! حس یه آدم تحصیل کرده کار بلد که بره کارگری! تو کارگری هم که حلوا پخش نمیکنن! حالا فکر کنید این دختر بچه اول بوده و دوتا خواهر کوچکتر از خودش داشته من خودم هم بچه اول خانواده بودم و تقریبا هم با این دختر هم سن بودم. اگه اون متولد مرداد سال ۷۹ بود منم متولد بهمن سال ۸۲ یعنی در حد سه چهار سال اختلاف سنی و هر دو هم نسل z یعنی نسل اینترنت و تکنولوژی و.. خب میدونید من که فکر می کنم بچه های اول خانواده جزو معصوم ترین بچه هان! بچه اول خانواده اولش که عین موش آزمایشگاهی میمونه!🤣😂 حالا بعد به دنیا اومدن بچه دوم و سوم و غیره هم دیگه به فراموشی سپرده میشه و حواس خانواده میره سمت بچه های کوچیکتر! مثلا الان خانواده خودم تو خیلی از موارد اصلا به فکر من نبودن حتی همین مسئله دکتر رفتن من خودم تنهایی پاشدم رفتم دکتر قرصم هم مخفیانه دارم میخورم چون خانواده اصلا منو درک نمیکنن و در آخر منم مثل این دختر دیگه واقعا از زندگی سیر شده بودم و دنیا برام تموم شده بود.. دوبار میخواستم خودم رو بکشم.. یه بار میخواستم از روی کشتی خودمو بندازم تو دریاچه چیتگر یه بار هم از بالای صخره میخواستم خودمو بندازم پایین ولی خب دروغ نگم من شجاعت چنین کاری رو نداشتم و ندارم… یه بار هم یادمه سر امتحان های آیین نامه رانندگی که رد میشدم با خانواده ام دعوام شد و میخواستم چند روز هیچی نخورم و از گرسنگی بمیرم واقعا هم چند روز هیچی نخوردم به جز آب ولی خودشون بهم گفتن بیا بخور و دیگه خوردم😂😐💛 و در آخر هم از اونجایی که تجربه داشتن چندتا کار و پول در آوردن رو دارم میدونم که پول به راحتی به دست نمیاد و حتی کمترین میزان پول که تو این دوره زمونه پولی نیست به دست آوردنش در دنیای کار سخته و در دنیای کار شما چیزهایی مثل بی رحمی ، خشونت روانی، خستگی ذهنی و روانی، آسیب روانی، دیرکرد حقوق یا خورده شدن حق تون یا پولی که براتون نمیصرفه با توجه به میزان کار و خستگی، دروغ، تهمت، پاپوش و … رو در همین دنیای کار واسه درآوردن یه لقمه نون می بینید پس طبیعتا حتی حاضر نیستید از هزار تومن پول تون بگذرید پس نباید هم توقع داشته باشیم که شرکت سو هیون از ۴۸۰ هزار دلاری که واسه خسارتی که این دختر به بار آورده بود و طی دو سال هم چیزی نگرفته بودن ازش حالا از این میزان پول سنگین بگذرن و ببخشن!
حال هر دو طرف رو میتونم درک کنم و بازم به نظرم این حق سو هیون نیست که مرگ این دختر رو بندازیم گردنش وقتی هزار تا مشکل دیگه هم داشته و ۱۷ بار هم خودکشی ناموفق داشته حالا از شانسش روز تولد سو هیون مرده من واقعا نمیتونم کسایی رو که با همین موضوع کیم سو هیون رو محکوم میکردن و میگفتن این خودش یه پیامه مدرکه و .. رو درک کنم!!! اگر هم از سو هیون انتظاری داشته انتظار بیخود و بیجایی بوده تو محیط کار و مسائل مالی همه چی روند قانونیش رو طی میکنه و از هیچ آدمی تو این دنیا نباید انتظار خاصی داشته باشی. خود من یه زمانی توقعم از خانواده ام بالا بود ولی خدا شاهده از وقتی که اصلا هیچ توقعی ازشون ندارم حداقل خودم که خیلی راحت دارم زندگی میکنم تا اون وقتی که توقعم رفته بود بالا و اونا هم که هیچ کاری برام نمیکردن. فهمیدم فقط خودمم که باید به فکر خودم باشم چون هیچ کس نمیتونه به فکرم باشه و هیچ کسم جای من نیست.
در آخر خوشحالم که هنوز خودت رو نباختی و جونت رو نگرفتی و زنده و سلامتی اوپای قشنگم ولی میشه دوباره با یه سریال خوب برگردی و خوشحال کنی همه کسایی رو که دوستت دارن؟! میشه دوباره یه سریال تاریخی برامون بازی کنی؟ میدونستی تیپ سریال های تاریخی چقدر بهت میاد؟! لطفا دوباره برگرد اوپا ولی حتی اگه بازم طول بکشه منتظرت میمونم و مطمئنم هیچ وقت نمیتونم فراموشت کنم… آخه چجوری میتونم فراموشت کنم وقت هزار بار همین سریالت رو از صداوسیما دیدم؟! وقتی که اولین بازیگر مرد مورد علاقه ام و شخصیت مورد علاقه ام تو این سریال بودی وقتی که اولین سریال خارج از تلویزیونم سریال تو از ستاره ها اومدی تو بود و بعدش هم مشکلی نیست خوب نباشی رو دیدم و خلاصه یه جورایی طرفدارت بودم و دوستت داشتم…
من حتی اون قدر فن و طرفدارت بودم که وقتی یه سری کامنت منفی راجب صحنه فیلم واقعی که بازی کرده بودی دیدم حتی به اون فیلم هم یه سری زدم هر چند که بازی در چنین سکانس و فیلم هایی رو تایید نمیکنم و به نظرم حداقل برای سلامت روانی هم که شده بازیگر ها بهتره بازی در چنین سکانس هایی رو قبول نکنن تا کلا ریشه کن بشه اینجور فیلم ها ولی خب هیچ وقت به خودم اجازه ندادم بازیگری رو بخاطر بازی تو این جور صحنه ها سرزنش کنم… من که بازیگر نیستم تو خارج هم زندگی نمیکنم پس چطور میتونم بازیگری رو که فرسخ ها ازم دوره رو قضاوت کنم؟!
ولی حتی اگر هم واقعا آدم خیلی خوبی نباشی و اصلا آدم بدی هم باشی و همه حواشی که راجبت اومد درست هم باشه بازم نمیتونم فراموشت کنم و ممنونم بخاطر خاطراتی که برام ساختی. و فکر هم میکنم هیچ آدمی تو این دوره و زمونه نمیتونه خوب مطلق و ساده باشه.
برات آرزوی موفقیت و بازگشت دوباره رو دارم اوپای عزیزم.
این حرفا رو اینجا نوشتم فکر نمی‌کنم کسی بیاد بخونه ولی خب یه جورایی خودمو خالی کردم. اوپا لطفا زود برگرد.