دانلود سریال My Liberation Notes 2022

حقیقتا اولین کیدرامای عاشقانه ای بود که کاپلای اصلی کمترین لمس رو باهم داشتن
به دلم موند اقای گو و می جونگ موقع راه رفتن کنار هم دست همو بگیرن نشد
ولی خب این سریال قطعا به یادم می مونه بیشتر بخاطر عاشقانه بالغی که داشت

چانگ هی رو میبینم دلم میخواد بغلش کنم، ریواچ سریالای مورد علاقه حس دیدن دوباره ی یه دوست قدیمی رو میده

من we are all trying here و هزار برابر بیشتر از این دوست دارم 🙂
این سریال ی وایب تاریک و سیاه داشت برام

قسمت ۱۱

واقعا اینکه نویسنده‌ای هست که مفهوم زندگی و حال آدم‌ها براش دغدغه‌ست و تو آثارش احساسات مشترکی که همه به نوعی کم و بیش حسش میکنیم رو میتونه اینقدر زیبا و ملموس نشون بده خیلی ارزشمند و باعث دلگرمیه.
این سریال رو برای هر سن و تو هر شرایطی پیشنهاد نمیکنم اصلا.‌ باید به نقطه‌ای تو زندگی برسی که دلت همچین چیزی رو بطلبه و اونوقت سریال رو پیداش کنی؛ وگرنه فقط یه چیز کسالت آور برات میشه چون پره از روزمرگی‌های عادی، سخت و کم حرف بزرگسالی. با اینکه بنظرم این اثر به اندازه‌ی کار قبلی این نویسنده ینی مای میستر قوی نبود ولی تو شرایطی دیدم که بهش نیاز داشتم و برام مرهمی شد.

میگم اخرش چیشد ؟؟؟
اقای گو و دختره باهم موندن ؟ یا چون دختره به اون حس کامل بودن رسید از هم جدا شدن؟؟

وقتی کامنتا رو میخونم همه با می جونگ و آقای گو احساس همزادپنداری میکنن. فقط منم که با برادره احساس نزدیکی میکنم؟؟ :))) مدل حرف زدنش اینکه یهو احساساتی میشه یهو آروم میشه و حرفایی که میزنه شبیه به منه. همیشه انگار احساساتم مثل اون در جوش و خروشن. وقتایی که یه چیزی میگه و میفهمه خودشم شبیه حرفاشه :))))

تو اپیزود 8 کدوم آهنگ آلبوم نیروانا بود؟

من قبلا سریال اجوشی من رو دیدم
چقدر دوسش داشتم
نسبت به کمتر سریالهایی همچین احساسی دارم
الانم دارم سریال we all are trying here رو میبینم
حسی که موقع دیدن آجوشی من داشتم برام تداعی شده
بعد که تموم بشه
میام سراغ این سریال

ولی عمیقا ناراحتم که همچین سریالایی رو دوست دارم
فقط بیست و دو سالمه ولی چیزایی از سر گذروندم که اندازه ی ادم سی و خرده ای ساله پیر شدم
کاشکی جزو اون دسته از آدمایی بودم که حتی دیدن ی قسمت ازین سریالا براشون قابل تحمل نیست
که نمیتونن درکش کنن

من این سریال رو درحال پخش ۲ یا ۳ قسمتشو دیدم چون رو مودش نبودم ادامه ندادم تا امسال، که سریال همه داریم تلاش می‌کنیم رو دارم می‌بینم تو کامنتها تعریف ازاین سریال شد، منم اومدم اینجا و تا قسمت ۱۲ فعلا دیدم . و متوجه شدم که چرا اونموقع ندیدمش ، من بشخصه اینجور سریالا رو زمانی می‌تونم ببینم که از لحاظ روحی حداقل‌ـش استیبل باشم . شاید دلیل اینکه تونستم تا ۱۲ پیش بیام همینه، سریالش اتفاق خیلی پررنگی تو هیچ قسمتیش نمیوفته، و خط داستانیش اصلا مثل بقیه سریال‌ها نیست، اما همین که برشی از زندگی‌ـه و بازیگرا خوبن ، دیالوگاخوبن ، مثل تراپی‌ـه واقعیتش من خیلی با دختره نمیتونم ارتباط بگیرم طوری که کامنت‌ها گرفته بودن، ودلیلشم این نیست که مثلش نیستم، اتفاقا کم و بیش هستم ولی احساساتی که داره یکم برام ناملموسه درحالی که خیلی به حالت نگاهش، حرف زدنش، دیالوگاش فکر می‌کنم.

وقتی این سریالو دیدم جای خالی یک چیز رو حس کردم … اونم یک گروه ناشناس با کسایی ک این سریال براشون ارزشمند بوده … همه ما در طول زندگی به کسی نیاز داریم ک زندگی رو برامون قابل تحمل کنه … همه شخصیت های سریال فقط حضور یک نفر براشون کافی بود تا بتونن ادامه بدن

من تازه این سریالو تموم کردم و خیلی ناراحتم !! حس میکنم ادمایی ک منو درک میکردن و زندگی رو مثل من حس میکردن محو شدن … خیلی سریال قشنگی بود ! کاش از اینجور سریالا بیشتر ساخته میشد … وقتی این سریالو دیدم یک حسی اومد سراغم که تنها نیستم …

من زمان پخشش سریال رو دیدم.
یادمه قوی ترین حسی که داشتم این بود یک نفر بالاخره این منِ درون گرا رو کاملا درک میکنه.
این حس درک شدن واقعا عالی بود.
دلم خواست قبل از شروع سریال جدید نویسنده،این سریال رو ریواچ کنم

Mr. Goo از اون شخصیت‌هاست که همیشه تو ذهن آدم می‌مونه …

مثل این سریال معرفی کنید😭

اونموقع که پخش میشد دقیقا روز پخشش باید میدیدمش! برای من مثل تراپی بود دیدن این سریال . امروز برای پنجمین بار ریواچش کردم .
هربار که میبینمش قشنگتر میشه برام.

سلام لاته💝
لاته جدی امیدوارم حالت خوب باشه و این بیخبری ازت بخاطر مشغله زیاد باشه🌷

وای که چقدر دلم واسه این صفحه و سریال تنگ شده بود 🤧

زمانی که این سریالو می‌دیدم تو گوشیم این یادداشتو براش نوشته بودم:
داشتم فک میکردم چقد ما ادما شبیه همیم، تو جزییات متفاوت به نظر میایم ولی تو مقیاس بزرگ هممون یه سری موجود رنج کشیده ایم که سعی میکنیم خودمونو قوی نشون بدیم و هممون فرقیم نمیکنه چقد دوستای خوب داشته باشیم بازم از درون عمیقا تنهاییم، (تنهایی اگزیستانسیال) و مهم نیس به چی رسیده باشیم بازم احساس کمبود داریم و تو طول زندگیمون دنبال یه سراب بی انتها میدویم و بدون اینکه بهش برسیم در نهایت میمیریم و بعد ادمای دیگه ای همین سیرو طی میکنن… نمیدونم چرا اینو که مینوشتم یاد سوره عصر افتادم:
سوگند به زمانه، که قطعا انسان در خسران است…

به طرز عجیبی هرموقع اسم این سریالو میبینم یاد آهنگ ستایش مرتضی پاشایی میوفتم
قبلا مورد علاقم بود و متنش با این سریال، برام خیلی همخوانی داره.

من چن روزه نشستم دارم اینو ریواچ میکنم
و به آدمایی که این سریالو دوس ندارن یا درکش نمیکنن غبطه میخورم

وقتی از می جونگ پرسیدن چرا از آقای گو خوشت میاد اون گفت چون پوسته‌ای نداره. یعنی این که تظاهر نمیکنه. مثلا به اینکه جلوی من چطور داره رفتار میکنه یا چه چیزیو از روی احساساتش میگه، تظاهر نمیکنه.
ولی ادمای دور و ور من همه پوسته دارن. همه متظاهرن. همه جلوی هم یجورن، پشت هم یجور دیگه. بعضی وقتا با کسی که بیشتر از همه تو اون جمع ازش خوشم میاد حرف میزنم ولی خب چیزی که درباره همون ادم میدونم اینه که پشت همه یچیزی میگه. همیشه از یچیزی ایراد میگیره. بخاطر همین نمیتونم جلوش بهم خوش بگذره. چون اون بخاطر ابرو و سیاستش هم که باشه با همه میگه و میخنده. انگار هیچی واقعی و از ته دل نیست. انگار از منِ ساده لوحی که تو جمعا حرفی نمیتونم بزنم هم خیلی چیزا داره بگه.

تا حالا سریالی تماشا نکرده بودم که تا این حد احساسات یه ادم درونگرا و خجالتی رو خوب نشون داده باشه. زندگی بعنوان یه درونگرا واقعا سخته خیلی سخت. دلم میخواد خیلی درباره‌ش بنویسم درباره تعداد وقتایی که احساس مرگ کردم. مردم خیلی میگفتن و میخندیدن ولی حرفای من انگار تو دلم قفل شده بود و بیرون نمیومد انگار تهش بغض میشد. کلی با تماشای هر قسمت گریه کردم. قسمت اول می جونگ گفت “اگر ما توی سئول بدنیا میومدیم با ادمای الان فرق داشتیم؟” انگار اون حرفو از ته دل من زده بود. چون من بعنوان یه ادم خجالتی همیشه این فکرو میکنم. شاید جایی که توش بدنیا میومدم عوض میشد و یا از اینجا میرفتم یجا دیگه، ولی در نهایت منِ تو ذوق زنِ خجالتی تغییری میکردم؟ این بار سنگین خجالتی بودن همیشه با من میبود.
جدا از درونگرا بودن، پر احساساتی بود که من همیشه سرکوبشون میکردم که مبادا با اون احساسات رو داشتن ادم بدی بشم. در حالی که واقعا این احساسات رو هر انسانی تجربه میکنه. انسان بودن بهشون گره خورده. احساس اینکه از یکی بخاطر اینکه چیزی که تو آرزوی داشتنشو داری داره متنفر باشی. حسادت کنی.

واقعا سریال شاهکاریه

شاهکار تکرار نشدنی