دانلود سریال My Liberation Notes 2022

فکر میکنم 2 یا3 بار این سریالو شروع کردم و نتونستم ادامش بدم.تا اینکه ما همه داریم تلاش میکنیم و اجوشی من که اثر همین نویسنده است رو نگاه کردم بعدش گفتم اونها که واقعا شاهکار بودن حتما این سریالو زود قضاوت کردم و الان بعد دیدنش نمیتونم احساساتمو توصیف کنم.انگار بهترین چیزی بود که تا به حال دیدم انگار قبل از این صدها سریالی که دیدم محو شدن و این اولین سریال زندگیم بود نمیدونم بعد این سریال فکر نکنم سریالی ببینم که مثل این ارزشمند باشه شاید هم اصلا نتونم سریال دیگه ای ببینم شاید اگه این نویسنده سریال دیگه ای داشته باشه ببینم احساس میکنم نویسنده این سه سریال ادم فوق العاده ایه که تونسته همچین سریال هایی بسازه.با این سریال همه احساساتم که مدت ها خاموش بود بیدار شدن.احساس میکنم نیاز دارم تا ابد روزی یک قسمت از این سریالو ببینم تا این احساساتم هیچ وقت دیگه خاموش نشن پشیمون نیستم که چرا قبلا این سریالو ندیدم شاید قبلا اصلا درکش نمیکردم و الان دیدمش که بیشترین نیاز به دیدن همچین چیزی داشتم.

یک سال از زمانیکه این سریال رو دیدم میگذره….هنوز که هنوز سریال امنم این سریاله…سر میزنم بهش و هنوز صفحه های مربوط به این سریال رو تو پیجا چک میکنم….سال به فنایی بود حتی برای زندگی شخصی خودم… و چقدر هعی یادم میومد کاش هممون یه مستر گو یی سر راهمون سبز میشد…. کاش هر ادمی تو زندگیش یه مستر گو داشت…..

این سریال لعنتی…
انگشت می‌ذاره روی یه حفره خالی از قلبت که به هیچکس نشونش نمی‌دی و هیچکس نمی‌دونه وجود داره؛ و تا جایی که جا داره فشارش می‌ده. اونقدر که به زخم و خونریزی بیفته و بعد که حسابی خون ازش خارج شد و فوران کرد، بعد شاید ذره ذره التیام پیدا کنه..
حفره‌ی خالی اونجاست که همه‌مون هرچقدر هم توی زندگی مستقل و موفق باشیم، باز یه جایی، یه روزی یه جای خالی توی خونه میخوره توی صورتمون، جای خالی نه همسر یا پارتنر، جای خالی یه همراه، که بتونی بی پرده و بی‌خجالت خودت رو دغدغه هات رو ترس و خجالت ها و شرمساری هات رو براش فاش کنی و روح خالصت رو به نمایش بذاری. این حقیقت لعنتی که آدم در نهایت آدمه و نیاز به همچین همراهی داره و هرچقدر هم انکارش کنه درون خودش این فقدان رو حس می‌کنه.
فرق این سریال می‌دونید چیه؟ برخلاف بقیه، آدم ها همدیگه رو توی حمایت و نوازش و بوسه غرق نمی‌کنن. فقط به هم گوش میدن و سکوت می‌کنن! و این جاست که وقتی لبخند به لبت می‌شینه این احساس نیاز عمیق بشری رو با بیشترین شدت ممکن احساس می‌کنی . بلافاصله تلخی واقعیت خودش رو نشون میده که مگه چند درصد آدم‌ها شانس داشتن همچین همراهی رو تجربه می‌کنن…
این سریال خیلی لعنتیه چون نویسنده‌ش انگار روح آدم رو ورق زده و همه‌ی کوچه و خیابون هاش رو و همه‌ی حفره‌هاش رو قدم به قدم بلده. این نویسنده واقعا ترسناکه، مثل شخصیت هایی که خلق می‌کنه…

این سریالو دارم میبینم خیلی ماههههه
قبلا دراپش کردم ولی خب الان میفهمم چه چیز ارزشمندی رو از دست دادم

حقیقتا اولین کیدرامای عاشقانه ای بود که کاپلای اصلی کمترین لمس رو باهم داشتن
به دلم موند اقای گو و می جونگ موقع راه رفتن کنار هم دست همو بگیرن نشد
ولی خب این سریال قطعا به یادم می مونه بیشتر بخاطر عاشقانه بالغی که داشت

چانگ هی رو میبینم دلم میخواد بغلش کنم، ریواچ سریالای مورد علاقه حس دیدن دوباره ی یه دوست قدیمی رو میده

من we are all trying here و هزار برابر بیشتر از این دوست دارم 🙂
این سریال ی وایب تاریک و سیاه داشت برام

قسمت ۱۱

واقعا اینکه نویسنده‌ای هست که مفهوم زندگی و حال آدم‌ها براش دغدغه‌ست و تو آثارش احساسات مشترکی که همه به نوعی کم و بیش حسش میکنیم رو میتونه اینقدر زیبا و ملموس نشون بده خیلی ارزشمند و باعث دلگرمیه.
این سریال رو برای هر سن و تو هر شرایطی پیشنهاد نمیکنم اصلا.‌ باید به نقطه‌ای تو زندگی برسی که دلت همچین چیزی رو بطلبه و اونوقت سریال رو پیداش کنی؛ وگرنه فقط یه چیز کسالت آور برات میشه چون پره از روزمرگی‌های عادی، سخت و کم حرف بزرگسالی. با اینکه بنظرم این اثر به اندازه‌ی کار قبلی این نویسنده ینی مای میستر قوی نبود ولی تو شرایطی دیدم که بهش نیاز داشتم و برام مرهمی شد.

میگم اخرش چیشد ؟؟؟
اقای گو و دختره باهم موندن ؟ یا چون دختره به اون حس کامل بودن رسید از هم جدا شدن؟؟

وقتی کامنتا رو میخونم همه با می جونگ و آقای گو احساس همزادپنداری میکنن. فقط منم که با برادره احساس نزدیکی میکنم؟؟ :))) مدل حرف زدنش اینکه یهو احساساتی میشه یهو آروم میشه و حرفایی که میزنه شبیه به منه. همیشه انگار احساساتم مثل اون در جوش و خروشن. وقتایی که یه چیزی میگه و میفهمه خودشم شبیه حرفاشه :))))

تو اپیزود 8 کدوم آهنگ آلبوم نیروانا بود؟

من قبلا سریال اجوشی من رو دیدم
چقدر دوسش داشتم
نسبت به کمتر سریالهایی همچین احساسی دارم
الانم دارم سریال we all are trying here رو میبینم
حسی که موقع دیدن آجوشی من داشتم برام تداعی شده
بعد که تموم بشه
میام سراغ این سریال

ولی عمیقا ناراحتم که همچین سریالایی رو دوست دارم
فقط بیست و دو سالمه ولی چیزایی از سر گذروندم که اندازه ی ادم سی و خرده ای ساله پیر شدم
کاشکی جزو اون دسته از آدمایی بودم که حتی دیدن ی قسمت ازین سریالا براشون قابل تحمل نیست
که نمیتونن درکش کنن

من این سریال رو درحال پخش ۲ یا ۳ قسمتشو دیدم چون رو مودش نبودم ادامه ندادم تا امسال، که سریال همه داریم تلاش می‌کنیم رو دارم می‌بینم تو کامنتها تعریف ازاین سریال شد، منم اومدم اینجا و تا قسمت ۱۲ فعلا دیدم . و متوجه شدم که چرا اونموقع ندیدمش ، من بشخصه اینجور سریالا رو زمانی می‌تونم ببینم که از لحاظ روحی حداقل‌ـش استیبل باشم . شاید دلیل اینکه تونستم تا ۱۲ پیش بیام همینه، سریالش اتفاق خیلی پررنگی تو هیچ قسمتیش نمیوفته، و خط داستانیش اصلا مثل بقیه سریال‌ها نیست، اما همین که برشی از زندگی‌ـه و بازیگرا خوبن ، دیالوگاخوبن ، مثل تراپی‌ـه واقعیتش من خیلی با دختره نمیتونم ارتباط بگیرم طوری که کامنت‌ها گرفته بودن، ودلیلشم این نیست که مثلش نیستم، اتفاقا کم و بیش هستم ولی احساساتی که داره یکم برام ناملموسه درحالی که خیلی به حالت نگاهش، حرف زدنش، دیالوگاش فکر می‌کنم.

وقتی این سریالو دیدم جای خالی یک چیز رو حس کردم … اونم یک گروه ناشناس با کسایی ک این سریال براشون ارزشمند بوده … همه ما در طول زندگی به کسی نیاز داریم ک زندگی رو برامون قابل تحمل کنه … همه شخصیت های سریال فقط حضور یک نفر براشون کافی بود تا بتونن ادامه بدن

من تازه این سریالو تموم کردم و خیلی ناراحتم !! حس میکنم ادمایی ک منو درک میکردن و زندگی رو مثل من حس میکردن محو شدن … خیلی سریال قشنگی بود ! کاش از اینجور سریالا بیشتر ساخته میشد … وقتی این سریالو دیدم یک حسی اومد سراغم که تنها نیستم …

من زمان پخشش سریال رو دیدم.
یادمه قوی ترین حسی که داشتم این بود یک نفر بالاخره این منِ درون گرا رو کاملا درک میکنه.
این حس درک شدن واقعا عالی بود.
دلم خواست قبل از شروع سریال جدید نویسنده،این سریال رو ریواچ کنم

Mr. Goo از اون شخصیت‌هاست که همیشه تو ذهن آدم می‌مونه …

مثل این سریال معرفی کنید😭

اونموقع که پخش میشد دقیقا روز پخشش باید میدیدمش! برای من مثل تراپی بود دیدن این سریال . امروز برای پنجمین بار ریواچش کردم .
هربار که میبینمش قشنگتر میشه برام.

سلام لاته💝
لاته جدی امیدوارم حالت خوب باشه و این بیخبری ازت بخاطر مشغله زیاد باشه🌷

وای که چقدر دلم واسه این صفحه و سریال تنگ شده بود 🤧

زمانی که این سریالو می‌دیدم تو گوشیم این یادداشتو براش نوشته بودم:
داشتم فک میکردم چقد ما ادما شبیه همیم، تو جزییات متفاوت به نظر میایم ولی تو مقیاس بزرگ هممون یه سری موجود رنج کشیده ایم که سعی میکنیم خودمونو قوی نشون بدیم و هممون فرقیم نمیکنه چقد دوستای خوب داشته باشیم بازم از درون عمیقا تنهاییم، (تنهایی اگزیستانسیال) و مهم نیس به چی رسیده باشیم بازم احساس کمبود داریم و تو طول زندگیمون دنبال یه سراب بی انتها میدویم و بدون اینکه بهش برسیم در نهایت میمیریم و بعد ادمای دیگه ای همین سیرو طی میکنن… نمیدونم چرا اینو که مینوشتم یاد سوره عصر افتادم:
سوگند به زمانه، که قطعا انسان در خسران است…

به طرز عجیبی هرموقع اسم این سریالو میبینم یاد آهنگ ستایش مرتضی پاشایی میوفتم
قبلا مورد علاقم بود و متنش با این سریال، برام خیلی همخوانی داره.

من چن روزه نشستم دارم اینو ریواچ میکنم
و به آدمایی که این سریالو دوس ندارن یا درکش نمیکنن غبطه میخورم